Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Ειλικρινά μου προκαλεί τεράστια εντύπωση, τον τελευταίο καιρό, πως είναι δυνατόν, με όλες αυτές τις κάμερες, παρακάμερες, ντρον και κινητά τηλέφωνα που παρακολουθούν τις κινήσεις του καθενός με απόλυτη ακρίβεια, κανείς, να προβαίνει, ακόμα, σε παραβατικές κινήσεις, από την στιγμή που η σύλληψη του, στα σοβαρά κράτη, να θεωρείται όχι απλά βέβαιη, αλλά δεδομένη. Είναι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο για τον κατηγορούμενο πλέον, να διαψεύσει την καταγεγραμμένη εικόνα, με αποτέλεσμα το ρίσκο που παίρνει, μπροστά στην σίγουρη καταδίκη του να είναι αναφανδόν εις βάρος του. Ή μήπως όχι, αφού ενδεχόμενα τα ντοκουμέντα μπορεί καμιά φορά να σε ξεγελάσουν? 

Προς μεγάλη του έκπληξη, ξυπνώντας από τον βαθύ λήθαργο, ο έμπειρος ντετέκτιβ του τμήματος ανθρωποκτονιών του Λος Άντζελες, Κρις Ρέιβεν, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται καθισμένος στην καρέκλα του αλάνθαστης κρίσης δικαστηρίου του Α.Ι. συστήματος Μέρσυ - που κι ο ίδιος έχει συνδράμει στην υλοποίηση του - κατηγορούμενος για την στυγνή δολοφονία της συζύγου του, Νικόλ. Με τα στοιχεία να είναι αδιάσειστα εναντίον του, γεγονός που θα του επιφέρει την θανατική ποινή, αν και εφόσον το αποφασίσει η άτεγκτη, αν και ολογραμμική, δικαστής Μάντοξ, ο Ρέιβεν έχει στην διάθεση του, μόλις 90 λεπτά για να ανατρέψει τα μέχρι στιγμής δεδομένα και να αποφύγει την εκτέλεση.

Φαντάζομαι πως είναι αυτονόητο πως το θέμα αυτού του δικαστικού θρίλερ, εξελίσσεται σε κάποιο όχι και τόσο κοντινό μέλλον, εποχή που οι ζωές των πολιτών παρακολουθούνται τόσο από τα άγρυπνα αστυνομικά μάτια, όσο όμως και από τις συσκευές που διαθέτει ο καθένας για ίδια χρήση. Πρόσβαση σε όλη αυτή την ατέρμονη πληροφορία, έχουν μόνο οι computerized επιβολείς του Νόμου, που οφείλουν να τα χειριστούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δώσουν στον φερόμενο ως δράστη την δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε μια δίκαιη δίκη. Και αν είναι δυνατόν να κατεβάσει το ποσοστό πιθανής ενοχής του κάτω από το 92%, αφού οποιοδήποτε νούμερο ανώτερο του, θα τον οδηγήσει μονομιάς στο απόσπασμα.

Η σεναριακή βάση του Mercy στηρίζεται στο αφήγημα δύο αγαπημένων ταινιών, αρχικά του The Fugitive, εκεί όπου ο κεντρικός ήρωας κατηγορείται ως ο φονιάς της γυναίκας του και του Minority Report, όπου ο έλεγχος και η αντιμετώπιση του εγκλήματος πραγματοποιείται με τις πιο εξελιγμένες τεχνολογικά μεθόδους. Γενικά θα έλεγα πως και η γενικότερη απεικονιστική αισθητική του έργου, ακολουθεί πιστά τις οδηγίες του Spielberg. Αφού ναι μεν, η δράση δεν φεύγει (σχεδόν) ποτέ από το δωμάτιο όπου ο κατηγορούμενος είναι δέσμιος στο εδώλιο έχοντας απέναντι του, σαν σε γιγάντια οθόνη, τον σκληρό Ντρέντ, όλες όμως οι εγγεγραμμένες ή και live εικόνες σε οποιοδήποτε μέσον, μπορούν να κρίνουν την δίκη, τρέχουν τρισδιάστατα στο περιβάλλον, δημιουργώντας ένα συναίσθημα χαοτικής φαντασμαγορίας.

Σύμφωνοι ο θεατής θα πρέπει να συμφωνήσει με αυτή την fuzzy sci fi συνθήκη, αν και εφόσον θελήσει να παρακολουθήσει αυτή την εξελισσόμενη σε πραγματικό χρόνο δίκη, ενός σε κατάσταση σοκ ανθρώπου που κάνει την απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει το τομάρι του. Και να μην αποστρέψει το βλέμμα του, μονομιάς, κρίνοντας αυτό που εκτυλίσσεται στο εκράν ως μια αβάσταχτη σαχλαμάρα, που υπογράφει ο υπερεκτιμημένος Timur Bekmambetov, του Ρώσου ντιρέκτορα που η δημιουργική καριέρα του μοιάζει να βάλτωσε είκοσι κοντά χρόνια πριν, με το περιπετειώδες Wanted και την Jolie.

Εδώ με δεδομένη την υπερβολή στην περισυλλογή των ντοκουμέντων - όπως και μια κάποια υποδόρια αίσθηση καταπάτησης ατομικών ελευθεριών - που θα τον σώσουν από την ηλεκτρική καρέκλα, στην οποία ήδη είναι καθισμένος, ο Chris Pratt, αποδίδει αξιοπρεπώς τον αιφνιδιασμένο από τις συνθήκες, αλλά σταδιακά αποφασισμένο να μην χάσει την μάχη, πολυβραβευμένο μπάτσο. Που έχει να αντιμετωπίσει την ανέκφραστα ρομποτική μόστρα της ψυχρής και δίχως το παραμικρό φίλινγκ Δικαστού, της Rebecca Ferguson, που σε κερδίζει ως ο Ύψιστος Κριτής από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αν είναι πες να τιμωρηθώ αυστηρά για ότι κακό έχω κάνει, το τελευταίο πράγμα που θα δω να είναι τα ωκεανίσια μάτια της Σουηδέζας. Χαλάλι της!

της Hikari. Με τους Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto, Shannon Mahina Gorman, Akira Emoto.

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Τον κανόνα τον μάθαμε εκείνο τον παλιό καλό καιρό, όταν οι περιπέτειες δράσης κυκλοφορούσαν με ρυθμό τουλάχιστον μιας ανά εβδομάδα, φισκάροντας μέχρι και τα σκαλάκια των αιθουσών που προβάλλονταν: Ήξερες πάρα πολύ καλά τι πρόκειται να δεις, από το πρώτο ίσαμε το ύστατο δευτερόλεπτο της διάρκειας, αφού μπορεί οι δυσμενείς εκπλήξεις να έσκαζαν διαρκώς στο διάβα του lone wolf ήρωα, πάντοτε στο φινάλε το παλικάρι, όμως, θα έβγαινε θριαμβευτής. Γνώριζες ολάκερη την δομή του action, πως ο φίλος μας θα είχε όλο το δίκιο με το μέρος του, πως θα σάρωνε ακόμη και τον πιο γιγάντιο οχτρό έβρισκε στο διάβα του, πως θα έδινε και την ψυχή του για να προστατεύσει τον αθώο, γι αυτό και οι τίτλοι τέλους σε έβρισκαν σούπερ ενθουσιασμένο που για ακόμη μια φορά κατάφερε και βγήκε αλώβητος από την μάχη. Και οι αστέρες που ενσάρκωναν τον τίμιο μαχητή, ούτε μισό πόντο δεν έδειχναν βαριεστημένοι ή εξαντλημένοι από την διαρκή επανάληψη της μανιέρας. Ούτε κι εγώ δεν θυμάμαι, με ακρίβεια, πόσες φορές έχει επαναλάβει εδώ και μερικές δεκαετίες, το ίδιο κόλπο ο εδώ πρωταγωνιστής μας. Το κάνει όμως με τέτοια υπευθυνότητα, που νομίζεις πως για τον Jason Statham, η κάθε φορά, φαντάζει πρώτη φορά.

Αποφασισμένος να αφήσει μια για πάντα πίσω το παρελθόν του, ως επαγγελματίας licensed to kill πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της Αυτού Μεγαλειότητος, ο βετεράνος Μάικλ Μέισον έχει αποτραβηχτεί στην απομόνωση ενός βράχου στα ανοιχτά της Σκοτίας, όπου δεν μπορεί να τον εντοπίσει κανείς από τους παλιούς του συντρόφους. Μέχρι την ημέρα, όπου εντελώς αναπάντεχα θα σώσει από βέβαιο πνιγμό την μικρούλα Τζέσι, το κοριτσάκι που τακτικά - και επίσης μυστικά - του φέρνει τις απαραίτητες προμήθειες για την διαβίωση του.

Με την πεντάρφανη, πια, πιτσιρίκα να είναι βαριά τραυματισμένη, ο πρώην black ops, θα κληθεί να επιστρέψει μαζί της στον πολιτισμό, προκειμένου να της παρασχεθούν οι βασικές νοσοκομειακές βοήθειες. Μια κίνηση ρισκαδόρα, αφού μέσω των απανταχού τοποθετημένων καμερών, η μορφή του Μέισον θα εμφανιστεί στα ραντάρ της MI6, προκαλώντας συναγερμό στην υπηρεσία που μέχρι τώρα τον θεωρούσε K.I.A.! Με τα παλιά του αφεντικά να δίνουν άμεσα την εντολή στις ομάδες των των πληρωμένων εκτελεστών να εντοπίσουν τα ίχνη του και να τον εξολοθρεύσουν...

Τρομερό ε? Θα νομίσει κανείς πως διαβάζει την σύνοψη των δέκα, δεκαπέντε πιο πρόσφατων ταινιών με πρωταγωνιστή τον Σταθ. Και φυσικά δεν θα πέσει ιδιαίτερα έξω, αφού ο σύγχρονος βαρόνος του action adventure, έχει αποκτήσει μάστερ στην απόδοση της περσόνας του ενός αλλά λύκου, που καλείται να τα βάλει με έναν ολάκερο στρατό, κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες. Συνεπώς ποιος ακριβώς μπορεί να είναι ο λόγος για τον θεατή, να προτιμήσει να παρακολουθήσει μια ακόμη επανάληψη, μια και πάλι από τα ίδια?

Μα πολύ απλά για το γεγονός πως ο 58χρονος, πια, σταρ από το Ντάρμπισιρ, όχι απλά δεν δείχνει βαριεστημένος από το να ριλουπάρει τον λιγομίλητο, μα άριστα εκπαιδευμένο, λοκατζή, αντιθέτως φροντίζει κάθε φορά να ανανεώνει το ενδιαφέρον του κοινού για τον γνώριμο χαρακτήρα. Και με βασικό βατήρα εξέλιξης του στόρι μάλιστα, την ακριβώς ανάστροφη φάση: Δεν με νοιάζει πόντο για την πάρτη μου, η ζωή μου δεν αξίζει μία. Της πονεμένης κορασίδας που έχω πάρει υπό την κηδεμονία μου, από την άλλη, η ακεραιότητα, μετράει και πολύ μάλιστα. Οπότε εδώ θα πέσει πατρικό μπερντάκι κι όποιον πάρει ο Χάρος!

Κι όμως το Shelter δεν είναι μια περιπέτεια δράσης μονάχα με μπιστολίδια και καρπαζιές. Διαθέτει προσεγμένο σενάριο, που δεν βουλιάζει στις υπερβολές, ενώ και η σκηνοθεσία του Waugh - δυο ταινίες σε ένα μήνα, κατόπιν και του Greenland 2 - είναι μελετημένη, ξεκινώντας την αφήγηση σε τέμπο τσιμουδιάς, υποτονικό, για να την οδηγήσει αυξητικά, στο παρανάλωμα του φινάλε. Το υπέροχο της υπόθεσης, είναι που ο καλός μας κομάντο, δεν βαδίζει τον δρόμο μονάχος, σέρνοντας απλά ένα κουτσούβελο στο πλευρό του. Προς σπουδαία έκπληξη, το κορίτσι στέκει ισάξια και ισοδύναμα στο πλευρό του άχαστου πολεμιστή, έχοντας μαζί του μερικές πολύ όμορφες διαλεκτικές στιγμές, σε μουντό φόντο, εκεί όπου κτίζεται σταδιακά η όχι εξ αίματος, σχέση γονιού - θυγατέρας. Καταπληκτικό intro για την Ιρλανδεζούλα Bodhi Rae Breathnach, που είδαμε και στον Hamnet, μια κοψιά Saoirse, με ούτε την μισή ομορφάδα της, αλλά με πολλαπλάσια εκφραστικότητα, πίσω από την θλίψη του βλέμματος και την εφηβική ακμή.

Με αυτή την αγαπησιάρικη χημεία που αναπτύσσεται μεταξύ των βασικών χαρακτήρων του, στοιχείο που τοποθετεί εύκολα το κοινό είτε στο πόστο του ενήλικα προστάτη, είτε στο ντύμα της φοβισμένης, μα και έτοιμης να τσαμπουκαλευτεί παιδούλας, Το Καταφύγιο δεν θα μπορούσε να μην επιτύχει τον σκοπό του. Να ορίσει δηλαδή μια old fashioned εκρηκτική ιστορία, που δεν κινείται μονοδιάστατα πάνω στην ρήξη του παλικαριού και των διαβολικών οχτρών του (με καπετάνιο τον πάντα δυνατό καρατερίστα Bill Nighy) αλλά με μπόλικο συναίσθημα, σοβαρή κινηματογράφηση και  ερμηνευτικό δέσιμο, να σταθεί ως μια από τις καλύτερες παραγωγές του αγαπημένου είδους, για την σεζόν που διανύουμε.

του Kleber Mendonça Filho. Με τους Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Carlos Francisco, Alice Carvalho, Roberio Diogenes, Tânia Maria, Laura Lufesi, Udo Kier.

του Ryan Coogler. Με τους Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Jack O'Connell, Wunmi Mosaku, Jayme Lawson, Omar Benson Miller, Delroy Lindo.

της Mascha Schilinski. Με τους Hanna Heckt, Susanne Wuest, Lena Urzendowsky, Luise Heyer, Filip Schnack, Greta Krämer, Laeni Geisler.

του Paul Thomas Anderson. Με τους Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Chase Infiniti.

των Charlotte Devillers και Arnaud Dufeys. Με τους Myriem Akheddiou, Laurent Capelluto, Ulysse Goffin, Adele Pickaers, Alisa Laub, Marion de Nanteuil, Natali Broods, Mounir Bennaouim.