Movies Ltd

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Ως ταπηροκρανιώμενος PTA κριτικός ακόλουθος έχω αναμείνει 30 χρόνια για αυτή τη στιγμή από την πρωτόλεια υπόσχεσα Hard Eight (1996). Ο Paul μόλις υπέγραψε τη δέκατη δημιουργία του, ρίχνοντας το γάντι στον επίσης θαυμαστή / συναγωνιστή του Quentin Tarantino σε ένα ούλτιμο face-off (10η και φημολογούμενη από τον ίδιο τελευταία του ταινία το επερχόμενο The Critic). Δε χρησιμοποιώ το όνομα του κυρίου Quentin επί ματαίω, καθώς ο Anderson με το One Battle After Another φαίνεται να απαντά ως αναπαράσταση μιας σχετικά πρόσφατης ταραχώδους εποχής στο Once Upon a Time in Hollywood, Συμπάθα με, συναναγνώστα, γιατί θα το πάω λίγο λάου-λάου το περιστατικό δαύτο. Ξεκινώ διερωτώμενος το λοιπό: Ποιόνε Paul Thomas Anderson βλέπουμε δωνά; Τούτον του υψιπετούς τριπτύχου There Will Be Blood (κορυφαίο φιλμ του 21ου αιώνα) - The Master - Phantom Thread; Μήπως του φραμπαλά Punch Drunk Love - Inherent Vice - Licorice Pizza; Ή της ψαγμένης λέζας Boggie Nights - Magnolia; 

Και τοποθετούμαι αυθωρεί και παραχρήμα: Ο Paul, γέρνοντας προς τα 60 πια, με πάνω από μια ντουζίνα ΑΚΑΡΠΕΣ οσκαρικές νομινέσες (δεν προσμετρώ καν τις προσωπικές του από τις φετινές 13 συνολικά που μάζωξε το One Battle), δεν έχει να αποδείξει τίποτε. Ρώτα τον Marty, τον Μούσια, τη DGA, τη CIA άμα γουστάρεις, ο Paul είναι ο μπέστεστ της φουρνιάς του. Είναι auteur. Μάλιστα στο βαθμό που η σεναριακή του φύση τείνει να θολώνει την αχειροποίητη μαστοριά του στο φακό και στην κάτοψη των πλάνων. Άραγες τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι αυτή τη βολά ναούμ;

H Warner Bros (λίγο πριν την κάνει μαμ η Netflix, μπας και πιεί νερό κάποτες οσκαρικώς) μάζωξε 29 τεμάχια (με τα ιστορικώς αδιανόητα 16 του Sinners) οπότε η Καλύτερη Ταινία δε χάνεται με τίποτις φέτο. Δεύτερο, τα 130 μύρια μπάτζετ (τα 25 του DiCaprio) για τον ντιρέκτορα που στα καλύτερα του εισπρακτικώς ήταν στο Αίμα (67 μιλιούνια). Που σε πάω; Ότι το πρότζεκτ για να πουλήσει ήθελε μέσα σκηνές αντάρτικου πόλης και αμαξοκυνηγητά α λα Bullitt. Βάλε και theater experience τύπου Vista Vision 35mm (όπως το πρόσφατο The Brutalist). Δώσε τώρα βάση στην πενιά για να νετάρουμε. 

Εν αρχή είναι ο Λόγος. Καλιφόρνια, καταυλισμοί προσφύγων, ICE, και βίβα λα ρεβολουσιόν. Πολιτική σάτιρα και το όνομα του πλανηταρχίδη Τράμ-π να κάνει παντού κρα - χωρίς να κατονομάζεται φυσικά. Κάνει και τα γούστα του ο Paul, δανείζεται Pychon για τρίτη φορά (Oil! - Inherent Vice - εδώ Vineland) και δέσαμε. O Leo, ζευγάρι στην αντίσταση και στο κρεβάτι με την Teyana Taylor, χωρίζονται βίαια ελέω του ρατσίστα βιτσιόζου στρατόγκαβλου Sean Penn. 

Ο αμφισβητούμενος καρπός του επικίνδυνου έρωτά τους, Infinity Chase, μεγαλώνει μονογονεϊκά με τον Λήο που έχει χάσει τη μνήμη του από τους μπάφους και το μπούζ, κάτι που θα του στοιχίσει όταν χρειαστεί να επανακάμψει στην αντίσταση, με στενό συνεργάτη τον sensei Benicio del Toro καθώς πλέον κινδυνεύει η φαμελιά του, η κοράκλα του, ο κόσμος όλος. 

Για κάθε Scorsese υπάρχει ένα Departed. Για τους Coens υπήρξε ένα No Country for Old Men. Εδώ ο Anderson, μιξάρει πολιτική σάτιρα επιπέδου Kubrick και μαθαίνει να αγαπάει τη Βόμβα. Γυρνά ένα actioner αμπαλαρισμένο με καταιγιστική ένταση 2 ωρών, 41 λεπτών (αν και τα - σκάρτα - 45 μου κάθησαν υπερβολικά ως διάρκεια). Και εντέλει μας τρατάρει σοκολατάκι δράματος, με διαφυλετική (σα τη δική του) οικογένεια και τον άρρηκτο δεσμό πατέρα-κόρης. Μακράν το καστ της χρονιάς, προόρισται να κερδίσει - και θα κερδίσει πολλαπλά. Εγώ πάντως είμαι της σχολής Θα Χυθεί Αίμα, sorry κιόλας.

Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Suffer Little Children...

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησαν μαζί οι Charlotte Devillers και Arnaud Dufeys. Για την Charlotte Devillers αυτή είναι η πρώτη ταινία που σκηνοθετεί γενικώς. Ως επαγγελματίας υγείας που εργάζεται συχνά με θύματα κακοποίησης, βοήθησε να καταγραφούν κάποιες από τις πιο προσωπικές πλευρές της πραγματικότητας σε ένα Δικαστήριο Προστασίας Ανηλίκων. Από την άλλη, ο Arnaud Dufeys είναι κινηματογραφιστής και παραγωγός, που έχει κερδίσει βραβεία για τις μικρού μήκους ταινίες του, συμπεριλαμβανομένης της πιο πρόσφατής του, «Un invincible été», που είχε προβληθεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2024. Θα συνεργαστούν ξανά σε επόμενη ταινία με τίτλο «Plaisir», ενώ ο Dufeys εργάζεται και πάνω σε δύο άλλες μεγάλου μήκους ταινίες, τις οποίες θα σκηνοθετήσει μόνος του.

Η βελγικής παραγωγής ταινία On Vous Croit με το ισχνό μπάτζετ και τις μόλις 13 ημέρες γυρισμάτων, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου συμμετείχε στο τμήμα «Perspectives», τιμώμενη με Ειδική Μνεία. Στη συνέχεια προβλήθηκε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Ζυρίχης, κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Πρώτης Ταινίας, Νεότητας και Ερμηνείας για την ηθοποιό Myriem Akheddiou στο Φεστιβάλ Reims Polar, κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Music and Cinema Film Festival στη Μασσαλία, τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας & Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Ναμούρ, καθώς και τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου και Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Σεβίλλης. Στη Γαλλία η ταινία έκοψε πάνω από 50 χιλιάδες εισιτήρια. Στην Ελλάδα η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρουσία του σκηνοθέτη Arnaud Dufeys.

Η υπόθεση: Η Αλίς είναι μια μεσήλικη γυναίκα, που ζει με τα δύο παιδιά της, τον 10χρονο Ετιέν και την 17χρονη Λιλά, σε μια πόλη του Βελγίου. Είναι αναστατωμένη, ανήσυχη, και γενικώς στην τσίτα καθώς θα πρέπει να παραβρεθεί με τα παιδιά της στο δικαστικό μέγαρο προκειμένου να λάβει χώρα η αναψηλάφηση σχετικά με την επιμέλειά τους. Είναι κάτι στρεσογόνο τόσο για την ίδια όσο και για τα παιδιά και ιδίως για τον Ετιέν, που δεν επιθυμούν να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον πατέρα τους. 

Αφού η δικαστής πάρει εκ νέου καταθέσεις από τα παιδιά, έρχεται η στιγμή που η Αλίς μαζί με τη δικηγόρο της καλούνται να βρεθούν στην ίδια αίθουσα με τον πρώην σύζυγό της και τη δική του δικηγόρο. Η κατάθεσή της έχει βαρύνουσα σημασία και γνωρίζει ότι δεν πρέπει να κάνει κανένα λάθος. Πρέπει να υπερασπιστεί τα παιδιά της, καθώς το διακύβευμα είναι η κηδεμονία τους. Θα μπορέσει να τα προστατεύσει από τον πατέρα τους πριν να είναι αργά;

Η άποψή μας: Η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας θυμίζει έντονα σινεμά των αδελφών Dardenne: κάμερα στο χέρι, κανένα φτιασίδωμα, ρεαλισμός. Ο φόρος τιμής προς τους πιο διάσημους κινηματογραφιστές του Βελγίου ενισχύεται από την παρουσία στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Myriem Akheddiou, η οποία έχει εμφανιστεί σε τέσσερις ταινίες τους. Η κάμερα είναι κολλημένη επάνω στην Myriem και στην Αλίς της. Θαρρείς και προσπαθεί να πιάσει κάθε της μορφασμό, κάθε της νεύμα, κάθε της έκφραση και εντέλει την ασφυξία και τον εγκλωβισμό της. Σε αυτό συντείνει το γεγονός ότι το κάδρο είναι τετράγωνο, επιλογή των δύο σκηνοθετών τόσο αισθητική όσο και ουσιαστική. 

Από τη στιγμή που βρεθεί μέσα στην αίθουσα όπου λαμβάνει χώρα η ακροαματική διαδικασία, ξεκινά και η κεντρική σκηνή της ταινίας. Μια σκηνή 55 λεπτών (από τα 78 συνολικά της ταινίας – και προσμετράται στα θετικά της η μικρή της συνολική διάρκεια) η οποία γυρίστηκε σε πραγματικό χρόνο. Για μεγαλύτερη αυθεντικότητα και έμφαση στον ρεαλισμό, έχει τη σημασία της η λεπτομέρεια πως όσοι υποδύονται τους δικηγόρους είναι στην πραγματικότητα δικηγόροι κι όχι ηθοποιοί. Σε μια γυμνή, ψυχρή αίθουσα, όπου σχεδόν απουσιάζει το χρώμα, η (τυφλή) δικαιοσύνη καλείται να αποδοθεί. 

Και καθώς το σκηνικό είναι θεατρικό, και λείπουν οι ένορκοι, που σε αντίστοιχες ταινίες made in Hollywood κλέβουν τις εντυπώσεις προσθέτοντας ίντριγκα, οι σκηνοθέτες αναθέτουν το ρόλο των ενόρκων στους θεατές. Εμείς αποφασίζουμε. Μόνο που – κι αυτό είναι πρόβλημα – ο ρόλος είναι λίγο σικέ. Ήδη από τον τίτλο της η ταινία δίνει την ετυμηγορία της: σας πιστεύουμε. Οι πιο κακόπιστοι θα υποστηρίξουν πως η ταινία «λέει» και δεν «δείχνει». Θα υπάρξουν και οι άλλοι που θα υποστηρίξουν πως δεν τεκμηριώνονται οι κατηγορίες που βαρύνουν τον πατέρα: είναι ο λόγος των παιδιών και της μητέρας εναντίον του δικού του λόγου. Κάποιοι άλλοι ίσως ισχυριστούν πως ο τίτλος είναι και λίγο ειρωνικός: δεν σας πιστεύουμε αλλά «σας πιστεύουμε». 

Οι δύο σκηνοθέτες στην προσπάθειά τους να μην είναι ξερά καταγγελτικοί, ενώ παίρνουν ξεκάθαρα θέση, αφήνουν κάποια ψίχουλα αμφιβολίας, που όμως δεν βοηθούν τον θεατή και κάποιους μάλιστα ίσως τους μπερδέψουν. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα ταινία, με τις καλύτερες των προθέσεων, που με ντοκιμαντερίστικο τρόπο, λέει πάνω κάτω όσα έλεγε και η (διαφορετική στην προσέγγιση αλλά ίδιας θεματικής) «Κάρλα», η οποία βγήκε την προηγούμενη εβδομάδα στους ελληνικούς κινηματογράφους. 

Το θέμα της ενδοοικογενειακής κακοποίησης είναι σοβαρό, υπαρκτό και συνεχίζει εν πολλοίς να παραμένει ταμπού, καθώς οι ενήλικες είναι πολλές φορές που αρνούνται να δουν την αλήθεια, να αφουγκραστούν τα παιδιά, να τα ακούσουν. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ταινίες σαν κι αυτή λειτουργούν ως αχτίδες ηλίου, που προσπαθούν να φωτίσουν κάτι πολύ σκοτεινό. Είναι αρκετό αυτό για να μας κάνει να πιστέψουμε; Η απάντηση εντός (σας – μας)...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Ιανουαρίου 2026 από την One From The Heart!

Στην καρδιά του σκότους

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

It's the end of the world as we know it...

Ο Oliver Laxe γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1982 στο Παρίσι. Παιδί μεταναστών από τη Γαλικία, οι οποίοι γνωρίστηκαν στη Γαλλία και συγκεκριμένα σε πάρτι στο φημισμένο Bataclan, επέστρεψε μαζί με τους γονείς του στη βορειοδυτική Ισπανία – τον τόπο καταγωγής του – στα 6 του χρόνια. Αρχικά σπούδασε Διαφήμιση και Δημόσιες Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Βίγκο και ανακάλυψε το arthouse σινεμά στην Κινηματογραφική Λέσχη της Ποντεβέντρα. Εντέλει, σπούδασε Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Pompeu Fabra στη Βαρκελώνη και μέσω Erasmus ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Λονδίνο. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του μετακόμισε στην Ταγγέρη του Μαρόκου, όπου γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Τίτλος της: «Todos vós sodes capitáns» (2010). 

Με αυτήν συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών εκείνης της χρονιάς, στο τμήμα Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, όπου τιμήθηκε με το βραβείο της FIPRESCI. Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί είναι το «Mimosas» (2016), γυρισμένη επίσης στο Μαρόκο, στην οροσειρά του Άτλαντα. Και πάλι συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών, στο τμήμα Εβδομάδα της Κριτικής πλέον, όπου τιμάται με το Μεγάλο Βραβείο. Την τρίτη του ταινία την γυρίζει στη Γαλικία. Είναι το «Θα έρθει η φωτιά» (O que arde, 2019), με το οποίο συμμετέχει στο δεύτερο τη τάξη πιο σημαντικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, το «Ένα Κάποιο Βλέμμα», όπου και πάλι κερδίζει βραβείο, καθώς τιμάται με το Βραβείο της Επιτροπής»!

Κι έρχεται η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, γυρισμένη και πάλι στο Μαρόκο κατά κύριο λόγο, στην έρημο Σαχάρα, το Sirât, που εξετάζουμε σε αυτό το κείμενο. Με αυτήν συμμετείχε πέρσι στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής, το Βραβείο Μουσικής και το Βραβείο... Σκύλου, το Palm Dog, για τα δυο σκυλάκια που «παίζουν» στην ταινία! Τέσσερις ταινίες, τέσσερις συμμετοχές στο Φεστιβάλ των Καννών, σε όλα του τα τμήματα, τέσσερις βραβεύσεις! Αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ισπανίας στα Όσκαρ, όπου τελικά τσιμπάει δύο υποψηφιότητες: Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας και Ήχου. Βρέθηκε στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για το 2025 από διάφορες ενώσεις κριτικών κινηματογράφου και λογικά θα βρίσκεται στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για το 2026 για την Ελλάδα. Τιμήθηκε με πέντε βραβεία στο European Film Awards. Είναι υποψήφια για 11 βραβεία Goya (τα ισπανικά Όσκαρ). Και μεταξύ των παραγωγών της ταινίας συναντάμε τους αδελφούς Almodovar.

Η υπόθεση:Σε μια μυστική τοποθεσία κάπου βαθιά στα βουνά του νότιου Μαρόκου στήνεται ένα ρέιβ πάρτι. Σε ένα ανάλογο πάρτι είχε παραβρεθεί η Μαρ, μια 17χρονη κοπέλα από την Ισπανία, η οποία έχει να δώσει σημεία ζωής εδώ και πάνω από πέντε μήνες. Ο πατέρας της, ο Λουίς, μαζί με τον μικρότερο αδελφό της Μαρ, τον Εστέμπαν, μοιράζουν από χέρι σε χέρι ξανά και ξανά τη φωτογραφία της στους συμμετέχοντες στο πάρτι, με την ελπίδα πως κάποιος, κάπου, θα την έχει δει, παρέχοντάς τους πολύτιμες πληροφορίες για την ανεύρεσή της. 

Το ενδιαφέρον τους τραβάει μια παρέα πέντε ρέιβερ, οι οποίοι μιλούν για ένα άλλο πάρτι, κάπου κοντά στη Μαυριτανία, όπου είναι πιθανόν να βρουν την Μαρ. Θα τους ακολουθήσουν όταν ο Στρατός διαλύει το πάρτι, στον απόηχο ειδήσεων που μιλούν για το ξέσπασμα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εφτά άνθρωποι, δύο φορτηγά, ένα μίνιβαν, δυο σκύλοι, ξεκινούν ένα ταξίδι στην καυτή, αφιλόξενη ερημιά, εκεί που δεν υπάρχει κανένα GPS ή Google Maps να τους καθοδηγήσει. Κι αυτά που θα αντιμετωπίσουν θα δοκιμάσουν τα όριά τους, στα άκρα...

Η άποψή μας: Sirāt: αραβική λέξη. Στο Κοράνι αναφέρεται στη λεπτή σαν τρίχα και κοφτερή σαν ξυράφι γέφυρα, που συνδέει την Κόλαση με τον Παράδεισο. Το πέρασμα για τους Πιστούς είναι παιχνιδάκι. Για τους Άπιστους τα πράγματα είναι πιο ζόρικα. Δεν νομίζω πως θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος τίτλος για τη συγκεκριμένη ταινία... Και μετά τον... ορισμό, ας ξεκινήσουμε με μερικούς χρήσιμους πιστεύω αφορισμούς. 

Όσοι πηγαίνετε σινεμά μια φορά το χρόνο για να παρακολουθήσετε ταινίες τύπου «Καποδίστριας», αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι πηγαίνετε σινεμά για να δείτε ταινίες που δεν (θέλετε να) κουράζουν το μυαλουδάκι σας, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι πηγαίνετε σινεμά (μόνο) για να διασκεδάσετε, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι πηγαίνετε σινεμά ως διάλειμμα από την κατανάλωση σειρών στο Netflix ή reality shows, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι όμως πηγαίνετε σινεμά με τη βαθιά πίστη πως ο Κινηματογράφος πέρα και πάνω από όλα είναι Τέχνη, ε, αυτή η ταινία είναι για εσάς. 

Αυτή η ταινία είναι για όλους εμάς που θέλουμε από μια ταινία να μας τσιγκλάει, να μας ταρακουνάει, να μας κάνει να νιώθουμε άβολα, να μας συνθλίβει τις βεβαιότητες, να μας κάνει να σκεφτόμαστε, να νιώθουμε, να αναλύουμε, να στοχαζόμαστε, να ανοίγει συζητήσεις. Και είναι μια ταινία, που αγαπάει το σινεμά, το μεγάλο Σινεμά, καθώς ανάλογα με την πετριά σου, μπορείς να βρεις δεκάδες αναφορές σε άλλες μεγάλες ή καλτ ταινίες. Τα τεράστια ηχεία στην έρημο παραπέμπουν στους μονόλιθους από το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος». 

Η εμφάνιση, τα ρούχα, το μακιγιάζ των ρέιβερς, τα φορτηγά, η έρημος, παραπέμπουν στο «Mad Max». Το σασπένς σε διάφορα σημεία του ταξιδιού παραπέμπει στο «Μεροκάματο του τρόμου» ή/ και στο «Sorcerer» του Friedkin, μιας που αποτελούν διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου βιβλίου του Georges Arnaud. Αλλά και στο «Zabriskie Point» μπορούμε να δούμε αναφορές – γενικώς, ο Antonioni «παίζει» πολύ στην ταινία – ή στο «Gerry» του Gus Van Sand, ακόμα ακόμα στο «Χαμένη Λεωφόρος» του Lynch ή εκείνη την διαφήμιση της Volvo, όπου ο Jean Claude Van Damme ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κινούμενα φορτηγά! 

Είπαμε, ανάλογα με την πετριά του ο καθένας. Μπορούμε να μοιράσουμε την ταινία σε δύο μέρη: το πρώτο μισό, το λογικό, το σχεδόν νορμάλ, σχεδόν «βαρετό» και το δεύτερο μισό, το «μετά το σοκ», εκείνο που αντιστοίχως η Chloé Zhao στο Άμνετ της χρησιμοποίησε εκβιαστικά και μελοδραματικά για να υπογραμμίσει κοινότοπα πως ο πόνος από την απώλεια και το θάνατο μπορεί να οδηγήσει στη μεγάλη τέχνη: ε, λοιπόν, εδώ έχουμε Μεγάλη Τέχνη! Η κομβική σκηνή προκύπτει εντελώς ξαφνικά, ενώ ο θεατής καθόλου δεν περιμένει κάτι τέτοιο: οι άμυνες είναι χαλαρές, η ταινία δεν σε προϊδεάζει με τίποτα για το τι θα συμβεί, προσπαθείς να φανταστείς πού το πάει το όλον ο σκηνοθέτης και μετά, γκρεμός και σοκ! Σκηνή, που, όταν συνέλθεις, προσπαθείς να σκεφτείς πώς στην ευχή κατάφεραν και την γύρισαν με αυτόν τον τρόπο. 

Και μετά, τα παραισθησιογόνα στη μέση του πουθενά, και το αυτοσχέδιο ρέιβ πάρτι μέσα στο ναρκοπέδιο! Όπου η αγωνία, υπαρξιακή και η άλλη, αυτή που νιώθουμε όταν παρακολουθούμε κάτι που μας κόβει την ανάσα, χτυπάει κόκκινο... Το πρώτο μισό, το φυσιολογικό, επικεντρώνεται κυρίως στην αρχική καχυποψία, που λογικό κι επόμενο είναι να έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Από τη μια ο τυπικός μεσοαστός με τον γιο του κι από την άλλη οι «παράξενοι» ρεϊβάδες, τα φρικιά – καθόλου τυχαίο που ο ένας εκ των ρέιβερ φοράει μπλούζα με στάμπα Freaks από την ταινία του Tod Browning. 

Ο ένας έχει κομμένο πόδι (εντελώς διασκεδαστική η σκηνή όπου κάνει παντομίμα τραγούδι χρησιμοποιώντας το), ο άλλος έχει κομμένο χέρι και περούκα μοϊκάνα, και οι πέντε γουστάρουν να «ταξιδεύουν» με ουσίες, κυρίως όμως γουστάρουν να χορεύουν, χαμένοι στα μπιτ αυτής της ιδιότυπης μουσικής, δεμένοι από έντονο αίσθημα συναδελφικότητας, που δεν αλλάζουν την ρέιβ οικογένειά τους ακόμα και με την κανονική τους, όλοι πιστοί της ίδιας θρησκείας, όλοι προσκυνητές της δικής τους Μέκκας (στην τηλεόραση, ανάλογες σκηνές). Είναι χαρακτηριστική η σκηνή του περάσματος του ποταμιού: αλλιώς περιμένεις να εξελιχθεί η σκηνή, αλλιώς εντέλει εξελίσσεται. 

Το ταξίδι ενώνει τους δύο κόσμους, τους φέρνει κοντά: όλοι μπορούν να κοιμούνται μαζί, μέσα στο ίδιο φορτηγό, ονειρευόμενοι έναν καλύτερο κόσμο. Μόνο που ο πραγματικός κόσμος καταρρέει. Και ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός τελειώνει. Και με λυγμό αλλά και με κρότο. Ο Laxe μιλάει για το ειδικό και για το γενικό, για την ατομικότητα και τη συλλογικότητα, για την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι αλλά και για την υποφερτή βαρύτητά του. Καταφέρνει να είναι λιτός και μαξιμαλιστής, υποβλητικός και επιβλητικός, και να συνδυάζει περίτεχνα τον ρεαλισμό με την αλληγορία. 

Ένα συναρπαστικό road movie, ένα απρόβλεπτο κινηματογραφικό ταξίδι, μια εκστατική περιπέτεια αλά Antonioniι, μια εκκωφαντική ελεγεία για την ανθρώπινη κατάσταση, ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο, είναι το τέλος του κόσμου όπως το ξέρουμε, είναι η πρώτη σπουδαία ταινία για το 2026. «Abandon hope, all ye who enter here», που έλεγε και ο Δάντης στην «Κόλασή» του...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Ιανουαρίου 2026 από την Feelgood Ent.!

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Η Chloé Zhao με το οργανικό, ατμοσφαιρικό παντρεψίδι νατουραλιστικής απεικόνισης και αισθαντικής ηχητικής φράξιας στο σινεμά της, έδρεψε τον κότινο μονομιάς με το αρς πόβερα ρόουντ μούβι Nomandland. Πήρε το χρόνο της κι επέστεψε για να αφηγηθεί την τραγική ιστορία, για κάποιους φημολογούμενη, πίσω από τη γέννηση του αθάνατου αριστουργήματος Άμλετ. 

Σα να ήμασταν εκεί, στα 1596, τα διδυμάκια των Ουίλιαμ Σέξπιρ (Paul Mescal) και Άγκνες Χάθαγουει (Jessie Buckley), Hamnet και Judith κολλάνε μεταξύ τους πανούκλα και ο μικρός σβήνει σε ηλικία 11 ετών. Η ήδη δοκιμαζόμενη συνοχή της οικογένειας τραντάζεται συθέμελα (o Βάρδος του Avon έχει ξενιτευτεί στο Λονδίνο για να προωθήσει την καριέρα του και η νεραϊδομιλημένη Άγκνες παλεύει μόνη με τα μικρά και τον καημό της επιστροφής του).  

Από την αρχή βέβαια όλα έμοιαζαν εναντίον στη σχέση του ζευγαριού. Η μη αποδοχή από τους γονείς του Ουίλ, οι διαφορετικές προσωπικότητες (αυτή η ηφαιστειογενής και εκείνος ο ερμητικά κλειστός), οι διαφορετικές επιδιώξεις (η ήσυχη οικογενειακή ζωή απέναντι στην ανίκητη έλξη για καλλιτεχνική αναγνώριση), όλα μοιάζουν να ορθώνουν βουνά εμπρός στη φυσική έλξη δυο ανόμοιων αλλά συμπληρωματικών ψυχών. 

Πάτα pause λίγο τώρα όμως, γιατί εδώ βρίσκεται η λούμπα: Δε σου περιγράφω μια κατάστα επική, με κρεσέντα χολυγουντιανής μελούρας - πλην του συγκινητικού μεν αλλά και ανυποχώρητα γλυκερού φινάλε. Στάκα δω, το Hamnet έχει ήδη κερδίσει 8 υποψηφιότητες στα 98α Όσκαρς (Ταινία - Σκηνοθεσία - Διασκευασμένο Σενάριο από το historical fiction της Maggie O' Farell Hamlet & Judith στα 2020, Α' Γυναικείου Ρόλου, Best Casting + 3 στα below the line που λένε τις τεχνικές κατηγορίες). 

Αυτό επικυρώνει ότι η ταινία λειτουργεί πολύπλευρα και πολυεπίπεδα. Με τη διαφορά όμως ότι αν δεν μπεις στο κλίμα από την αρχή, σε μια τύπου ονειρική, λυρική, γεμάτη ακραία συναισθήματα POV θωριά της Agnes, το χάνεις (ή σε χάνει). Μοιάζει η Zhao ωσάν να θέλει να δικαιώσει ιστορικά την αφανή κα Σέξπiρ, τολμώντας να γειώσει τον μέγιστο θεατρικό ποιητή στο πλαίσιο ενός ακόμη μεγάλου άνδρα που για να φθάσει στο βάθρο, πάτησε άθελα (?) εκ των πραγμάτων στη θυσία μιας γυναίκας και το ύστατο οικογενειακό δράμα της απώλειες ενός μικρού παιδιού. 

Δεν είναι λίγο πράμα αυτή η φαινομενικά ναϊφ αλλά ουσιαστικά ρηξικέλευθα προφεμινιστική προσέγγιση της Chloé. Μουσική, κοστούμια, production design με οσκαρική σφραγίδα πλέον, συνεπικουρούν στο καδράρισμα μιας ακόμη ενστικτώδους ερμηνευτικής κατάθεσης της σίγουρης νικήτριας Buckley που επισκιάζει αλλά και πασάρεται όμορφα από τον Buckley. Ο πόνος της χαράζει ξυράφι την καρδιά του θεατή, ειδικά οι γονείς θα το νιώσουν. 

Και είναι οι ενήλικοι, 40+ που θα την ευχαριστηθούν την ταινία, γιατί πίσω και πάνω από τον θρύλο του Άμλετ, έρχεται όπως είθισται του μεσήλικα η ωριμότητα για να δει κατάματα τον τρόμο του θανάτου, της κατάρρευσης του happily ever after, τη λύτρωση μέσα από τη συμφιλίωση με την κάθαρση που προσφέρει ο πανδαμάτωρ χρόνος και εντέλει το σοφό "the readiness is all" - όλα τα συστατικά δηλαδή ενός υπαρξιακού δράματος με διαχρονική αξία όπως o Hamlet.

Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο...

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

"Όσο πιο αθώοι είναι, τόσο περισσότερο τους αξίζει να τουφεκιστούν": Μπέρτολντ Μπρεχτ

Ο Radu Jude γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1977 στο Βουκουρέστι. Σπούδασε Σκηνοθεσία στη ρουμανική πρωτεύουσα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, με τίτλο «Το πιο ευτυχισμένο κορίτσι στον κόσμο» (Cea mai fericitã fatã din lume/ The Happiest Girl in the World, 2009), επιλέχτηκε σε περισσότερα από 50 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Από τις 33 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έως τώρα, οι 10 είναι μεγάλου μήκους μυθοπλασίας και οι υπόλοιπες είναι είτε ντοκιμαντέρ (μικρού ή μεγάλου μήκους) είτε μικρού μήκους μυθοπλασίας. Στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχουν κάνει πανελλήνια πρεμιέρα οι εννιά από τις δέκα ταινίες μυθοπλασίας του, με τελευταία το «Dracula», τη δεύτερη ταινία που γύρισε μέσα στο 2025. Η μόνη του ταινία μυθοπλασίας που δεν έκανε πανελλήνια πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη είναι αυτή που εξετάζουμε εδώ, το «Kontinental '25». Εντωμεταξύ, τα πιο αγαπημένα φεστιβάλ του Jude είναι εκείνα του Λοκάρνο και του Βερολίνου. Στο φεστιβάλ Βερολίνου έχει κερδίσει Χρυσή Άρκτο Καλύτερης Ταινίας για το «Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό» (Babardeala cu bucluc sau porno balamuc/ Bad Luck Banging or Loony Porn, 2021) και Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το «Αφερίμ!» (Aferim!, 2015). 

Το Kontinental '25 είναι η ένατη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που έχει σκηνοθετήσει ο Jude. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο... φεστιβάλ Βερολίνου, όπου τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Καλύτερου Σεναρίου. Είναι μια ταινία την οποία ο Jude γύρισε εξ ολοκλήρου χρησιμοποιώντας iPhone. 

Η υπόθεση: Κλουζ, Τρανσυλβανία. H Ορσόλια Ιονέσκου είναι μια μεσήλικη Ρουμάνα, Ουγγρικής καταγωγής. Μεσοαστή, παντρεμένη, με δύο παιδιά, δουλεύει ως δικαστική κλητήρας. Είναι καλή στη δουλειά της και προσπαθεί να είναι τυπική και σχολαστική, χωρίς όμως να δείχνει απανθρωπιά όσο κάτι τέτοιο περνάει από το χέρι της. Ο Ίον Γκλανετάσου από την άλλη είναι πρώην Βαλκανιονίκης και νυν άστεγος, ρακοσυλλέκτης συμπολίτης της, που χρησιμοποιεί ως νυχτερινό καταφύγιο το λεβητοστάσιο ενός παλιού κτιρίου. Το εν λόγω κτίριο έχει αγοραστεί από την αυστριακή εταιρία K.u.K. (Kaiserlich und königlich – Αυτοκρατορική και βασιλική), που σκοπεύει να το γκρεμίσει και να χτίσει στη θέση του ένα μπουτίκ ξενοδοχείο ονόματι «Kontinental». 

Η Ορσόλια επιδίδει στον Ίον εντολή έξωσης, συνοδευόμενη από χωροφύλακες: οι Αυστριακοί βιάζονται να χτίσουν το ξενοδοχείο και η Ορσόλια δεν μπορεί πλέον να παρέχει στον Ίον άλλη παράταση παραμονής εκεί πέρα, όπως έκανε ως τώρα. Αυτό όμως που ξεκινάει ως μια ακόμα μέρα στη δουλειά σημαδεύεται από ένα ακραίο γεγονός, που θα της ταράξει τη ζωή. Κλονισμένη, περιφέρεται στην πόλη μιλώντας με διάφορους ανθρώπους προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την κατάσταση... 

Η άποψή μας: Όταν κάποια στιγμή οι ιστορικοί τέχνης (και δη του κινηματογράφου) του μέλλοντος εξετάσουν το έργο του Radu Jude για να τον αξιολογήσουν, πιστεύω πως θα αποφανθούν: α) ότι ήταν περίπτωση σπουδαίου δημιουργού ή β) ότι ήταν μέγας απατεώνας, κάλπης και τα ρέστα, που δούλευε τους πάντες κανονικά. Μπορεί βέβαια να αποφανθούν πως ισχύουν και τα δύο! Πάντως, σίγουρα, ένα πράγμα που μπορεί κάποιος να πει τώρα γι’ αυτόν είναι πως δεν είναι ποτέ προβλέψιμος. Κι ένα άλλο πράγμα που μπορεί κάποιος να πει γι’ αυτόν είναι πως οι ταινίες του δεν είναι για όλους. Όσοι πχ συνέρρευσαν στις αίθουσες για να δουν τον «Καποδίστρια» θα φρικάρουν παρακολουθώντας το Kontinental ’25. Σε έναν ιδεατό κόσμο κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει – ίσα ίσα θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. 

Προφανώς, δεν ζούμε σε έναν ιδεατό κόσμο. Κι αυτό είναι κάτι που βιώνει πρωτίστως ο Ίον και δευτερευόντως η Ορσόλια. Ο Ίον είναι ο πρώτος που μας συστήνει με την κάμερά του ο Jude. Περπατάει ρακένδυτος στην πόλη, ντυμένος τη φτώχεια του, μαζεύει πλαστικά μπουκάλια για να τα ανταλλάξει για λίγα ψιλά στην ανακύκλωση, ζητιανεύει, μιλάει ακατάληπτα, μιλάει μόνος του, μιλάει στον κόσμο, κατουράει όπου βρει. Κατά μία έννοια, μοιάζει με τον «συνάδελφό» του στην αρχή του «Eddington»: ένας παρίας της κοινωνίας, μόνος, που βρίσκει παρηγοριά στο αλκοόλ. 

Το... σουρεάλ του πράγματος είναι πως ο Ίον συνυπάρχει στην όμορφη (ακόμα) πόλη μαζί με μηχανικούς δεινοσαύρους (!!!) κιτς ατραξιόν ενός θεματικού πάρκου του Κλουζ, όπως και με έναν σκύλο – ρομπότ, τελευταία λέξη της τεχνολογίας, αυτός, ένα απομεινάρι μιας άλλης εποχής, μια ανορθογραφία μέσα στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού που πνέει στη χώρα, η οποία ήταν δέσμια ( ; ) του καθεστώτος Τσαουσέσκου επί δεκαετίες. Όταν πλέον δει κατάματα το αδιέξοδο και νιώσει παγιδευμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος, θα πάρει εκείνη την απόφαση που θα ταράξει την Ορσόλια. Μια γυναίκα, που από εκείνη τη στιγμή και μετά, θα έρθει αντιμέτωπη με τις Ερινύες της. Κι ως καθωσπρέπει γρανάζι ενός απάνθρωπου μηχανισμού που υπηρετούσε εθελοτυφλώντας, θα επιχειρήσει να κατευνάσει τις ενοχές της. Θα μιλήσει διαδοχικά με το αφεντικό της, τους Αυστριακούς της K.u.K., τον σύζυγό της, την κολλητή της φίλη, τη μητέρα της, έναν παλιό φοιτητή της και τον πνευματικό της. 

Σε όλους θα επαναλάβει την εξιστόρηση των γεγονότων με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σαν κακογραμμένη κασέτα, κι από όλους θα ακούσει αυτό που θέλει περισσότερο: «δεν φταις εσύ». Θα ακούσει κι άλλα: από το αφεντικό της ότι της θυμίζει τον Σίντλερ της ταινίας, που ήθελε να σώσει ακόμα έναν Εβραίο, από την κολλητή της φίλη ότι νιώθει καλύτερα από τότε που δίνει 2 ευρώ τον μήνα για τους πρόσφυγες της Ουκρανίας, άλλα δύο για την Unicef, ακόμα 2 για την ΜΚΟ που φροντίζει τους Ρομά του Κλουζ, άλλα 2 για την Γάζα, από τον ιερέα ότι δεν επιτρέπεται να υπερβάλλει την ενοχή της. Τέτοια. Και η ίδια το ξέρει. Από νομικής άποψης, δεν φέρει καμία ευθύνη. Ότι είναι νόμιμο, όμως, είναι και ηθικό, που έλεγε κι εκείνη η ψυχή, ο Βουλγαράκης; Με πόση υποκρισία αλήθεια πορευόμαστε; 

Ο Jude με σκωπτικό τρόπο και υποδόριο χιούμορ, σχολιάζει τα κακώς κείμενα ξεκινώντας από το ειδικό, την κατάσταση στη χώρα του, για να καταλήξει στο γενικό, την κατάσταση στον κόσμο. Ο ρατσισμός, το gentrification, η κυριαρχία του real estate, είναι λίγα από τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι ήρωες της ταινίας. Το φοβερό με τον Ρουμάνο σκηνοθέτη είναι πως όσο «γεια σου» κι αν φαίνεται, έχει τα πόδια του γερά στηριγμένα στη γη και ο ρεαλισμός του είναι απίστευτος. Αυτό πχ που περιγράφει, πως ο Ίον είχε ποινικό μητρώο, επειδή βεβήλωσε τάφο – έκαψε σταυρούς σε νεκροταφείο για να ζεσταθεί – είναι κάτι που μου είχε διηγηθεί η συχωρεμένη η μάνα μου, πως το έκαναν αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όντας πρόσφυγες, μαζί με τα αδέλφια της και τη γιαγιά μου (ο παππούς, κομουνιστής γαρ, πολιτικός πρόσφυγας στην Πολωνία), τότε που οι καθωσπρέπει Έλληνες δεν τους άντεχαν, αυτούς τους βρωμιάρηδες και ποταπούς. 

Από την άλλη, ρίχνει και καρφάρες πχ θάβοντας εμμέσως το «Perfect Days» του Βέντερς... Οι διακοπές της Ορσόλια στην Ελλάδα θα ακυρωθούν για την ίδια, ο Ίον σύντομα θα ξεχαστεί, η πόλη θα γεμίσει άσχημα κτίρια, και η ζωή συνεχίζεται...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιανουαρίου 2026 από την Cinobo!