Movies Ltd

Altered States!

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

"What if they observe us the same way we observe them?"

Αυτή είναι η 9η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η γεννημένη στη Βουδαπέστη στις 15 Νοεμβρίου του 1955 Ουγγαρέζα σκηνοθέτιδα Ildikó Enyedi (που, στην Ουγγαρία, το όνομά της θα εμφανιζόταν ως Enyedi Ildikó, καθώς εκεί στα ονοματεπώνυμα, πρώτα αναφέρεται το επίθετο και μετά το όνομα – και οι λέξεις τονίζονται πάντα στην πρώτη συλλαβή). Η προηγούμενή της ήταν η ταινία «Η ιστορία της γυναίκας μου» (The Story of My Wife, 2021) στην οποία συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τη Léa Seydoux, ενώ η 7η ταινία της ήταν και η μεγαλύτερη επιτυχία της – εμπορική και καλλιτεχνική: μιλάμε για το υπέροχο «Η ψυχή και το σώμα» (On Body and Soul, 2017). Μάλιστα, εκείνη η ταινία είχε αποτελέσει την ταινία έναρξης του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (του 2017), το οποίο είχε στήσει μια πλήρη ρετροσπεκτίβα με όλες της τις (έως τότε γυρισμένες) ταινίες κι έτσι έδωσε το δικαίωμα στους Έλληνες σινεφίλ να εντρυφήσουν πλήρως στο έργο της.

Η επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έλαβε χώρα στο περσινό φεστιβάλ Βενετίας, όπου προβλήθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, κερδίζοντας το βραβείο ερμηνείας Μαρτσέλο Μαστρογιάνι για την Luna Wedler (την πρωταγωνίστρια του «ασπρόμαυρου» μέρους της ταινίας), ενώ τιμήθηκε και με το βραβείο της Fipresci. Λίγους μήνες μετά έκανε την πανελλαδική της πρεμιέρα με την προβολή της και στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσία της σκηνοθέτιδας (που είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη και το 2017 για τη ρετροσπεκτίβα της) – και ήμασταν ανάμεσα στους τυχερούς που παρακολούθησαν τότε την ταινία σε ένα κατάμεστο «Ολύμπιον».

Η υπόθεση: Στην καρδιά ενός βοτανικού κήπου, στην πόλη Μάρμπουργκ της Γερμανίας, εκεί που βρίσκεται το αρχαιότερο προτεσταντικό πανεπιστήμιο στον κόσμο, ορθώνεται ένα επιβλητικό θηλυκό δέντρο γκίνγκο μπιλόμπα. Αυτή η σιωπηλή μάρτυρας έχει παρακολουθήσει, για περισσότερο από έναν αιώνα, τους ήσυχους ρυθμούς μεταμόρφωσης που διατρέχουν τρεις ανθρώπινες ζωές. Το 2020, ένας νευροεπιστήμονας από το Χονγκ Κονγκ, μελετώντας τον νου των βρεφών, ξεκινά ένα απρόσμενο πείραμα με το αιωνόβιο δέντρο. Το 1972, ένας νεαρός φοιτητής αλλάζει ριζικά μέσα από την απλή πράξη της παρατήρησης και της σύνδεσής του με ένα γεράνι. Το 1908, η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια του πανεπιστημίου ανακαλύπτει, μέσα από τον φακό της φωτογραφίας, μοτίβα του σύμπαντος κρυμμένα ακόμα και στα πιο ταπεινά φυτά...

Η άποψή μας: Όλο και πιο σπάνια εμφανίζεται κάποια ταινία, που καταφέρνει να διαφέρει, να ξεχωρίζει, να συναρπάζει, χωρίς να είναι εξεζητημένη, χωρίς να δηθενιάζει, χωρίς να επιχειρεί να προκαλεί για χάρη και μόνο της πρόκλησης. Ταινία, που καταφέρνει να λειτουργεί ως βάλσαμο για τις αισθήσεις, που αγαλλιάζει την ψυχούλα του θεατή και που προσφέρει γνώση αλλά και ακονίζει το νου του, καθώς λειτουργεί ως αφετηρία για παραπάνω έρευνα. Μια τέτοια ταινία είναι η «Σιωπηλή φίλη». Ένα υπέροχο, ευφορικό φιλμ φτιαγμένο με μεράκι, με κόπο, με πραγματική αγάπη και με απεριόριστο σεβασμό προς τον θεατή. Δεν καμώνεται πως είναι πιο έξυπνο (όπως συμβαίνει ολοένα και συχνότερα) βάζοντας τον θεατή στην άβολη θέση του... χαζούλη, αλλά τον πιάνει από το χέρι και τον οδηγεί ως φακός σε ανεξερεύνητα, μα τόσο υπέροχα φωτεινά, πολύχρωμα και συναρπαστικά νερά. 

Όπως φαίνεται και από την υπόθεση, η ταινία εξελίσσεται σε τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα, στην ίδια πόλη, μπροστά στο ίδιο δέντρο γκίγκο μπιλόμπα. Και τα τρία σηματοδοτούν μια κρίσιμη καμπή στην ανθρώπινη Ιστορία γενικότερα, στη γερμανική ιστορία ειδικότερα και στη θέση της Γυναίκας μέσα στην Ιστορία – για τους πιο ψαγμένους. Το 1908 στην κραταιά Γερμανική Αυτοκρατορία (ή Δεύτερο Ράιχ) η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια γίνεται δεκτή στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ. Τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου εύκολα για εκείνη. Το ανδροκρατούμενο κατεστημένο μισογύνηδων καθηγητάδων και συμφοιτητών θα την αμφισβητήσουν, θα προσπαθήσουν να την μειώσουν, θα προσπαθήσουν να την αποβάλουν. Εκείνη, όμως, θα τα καταφέρει να παραμείνει, να αντισταθεί, να διαπρέψει κι εντέλει να ανακαλύψει την αγάπη της για τα φυτά έξω από τον χώρο του πανεπιστημίου, εργαζόμενη ως βοηθός σε ένα φωτογραφείο. 

Το 1972 μας μεταφέρει στη Δυτική Γερμανία της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Τα πάντα είναι εφικτά, η νεαρή φοιτήτρια που αναζητά την πιθανή αλληλεπίδραση ανάμεσα στα φυτά και στους ανθρώπους γίνεται εκείνη που ζητά από τον νεαρό συμφοιτητή της να κάνουν έρωτα, αλλά είναι τελικά εκείνος, που απρόθυμα στην αρχή θα δεχτεί να τη βοηθήσει και με τρελό ενθουσιασμό θα φτάσει σε εξίσου τρελά και υπέροχα αποτελέσματα – συμπεράσματα. Το 2020 μας μεταφέρει στη σύγχρονη, ενωμένη Γερμανία, την εποχή της πανδημίας του Covid, όπου η ανθρωπότητα ήρθε αντιμέτωπη με τη μοναξιά της σε υπαρξιακό επίπεδο, και όπου η ανάγκη για επικοινωνία απέδειξε πως υπάρχει δυνατότητα συνομιλίας και συνεννόησης εφόσον υπάρχει μια κοινά αποδεκτή γλώσσα, ένας κώδικας που να ξεπερνά τα εμπόδια: μια «γλώσσα» που θα μας επιτρέψει να μιλήσουμε με τα μωρά, μια «γλώσσα» που θα μας επιτρέψει να μιλήσουμε με τα φυτά, ίσως και μια «γλώσσα» που θα μας επιτρέψει να μιλήσουμε με τον εαυτό μας. 

Ένα από τα θαυμαστά επιτεύγματα της ταινίας βασίζεται σε κάτι πολύ απλό. Ο διευθυντής φωτογραφίας, Gergely Pálos (που ήταν διευθυντής φωτογραφίας στις δύο τελευταίες ταινίες του Roy Andersson), φωτογράφισε διαφορετικά καθεμιά από τις τρεις διαφορετικές αυτές χρονικές περιόδους: το 1908 με ασπρόμαυρο φιλμ 35mm, το 1972 με έγχρωμο φιλμ 16mm και το 2020 ψηφιακά. Έτσι ο θεατής δεν χρειάζεται να ξεροκεφαλιάζει για το πότε συμβαίνει το κάθε τι και το παζλ γίνεται εξόχως γοητευτικό, καθώς ξεδιπλώνεται όχι γραμμικά, αλλά εγκολπώνοντας η μία χρονική (και φιλμική) περίοδος την άλλη. Το βασικό ατού του φιλμ όμως είναι άλλο: είναι ότι μιλάει για πράγματα σοβαρά, συμπαντικά, σπουδαία, με τρόπο έξυπνο, χαλαρό, πρωτότυπο, με χιούμορ, με χρώμα, με φως. Είναι μια ταινία αυθεντική, μοναδική, γιατί όχι αισθησιακή και ερωτική! 

Με τρομερή δουλειά σε όλα τα επίπεδα: για τη φωτογραφία τα είπαμε, οι ερμηνείες είναι σούπερ (να σταθούμε λίγο παραπάνω στον Tony Leung και στην πανέμορφη Marlene Burow της δεύτερης ιστορίας, της πιο αγαπημένης μου από τις τρεις), το μοντάζ απόλυτα λειτουργικό, η μουσική υπέροχη, τόσο το σκορ που συνέθεσαν οι Gábor Keresztes και Kristóf Kelemen, όσο και το εξαιρετικό τραγούδι «Ein Gleiches» του Blixa Bargeld (της φήμης των Einstürzende Neubauten) που κλείνει την ταινία με την απόδοση ενός ποιήματος του Γκέτε (γενικώς, ο Γκέτε «παίζει» αρκετά), όλα σούπερ. 

Σε μια ταινία όπου η «Οδύσσεια του Διαστήματος» συναντά τον «Θείο από την Αμερική» δεν ξέρω πόσοι από τους θεατές θα σκεφτούν αν τελικά είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο ή αν το Θείο βρίσκεται πολύ πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε αλλά όλοι πιστεύω πως θα σκεφτούν πόσο γαμάτο θα ήταν τελικά αν μια μολόχα μας αναγνώριζε και μας άνοιγε την πόρτα! Δεν έχετε παρά να διαβείτε την πόρτα ενός κινηματογράφου που προβάλει την ταινία για να νιώσετε την ιδιαίτερη μαγεία της.

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Οκτωβρίου 2026 από την One from the Hear!

Be careful who you wish for...

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Ευχή και κατάρα!

O Curry Barker γεννήθηκε στην πόλη Mobile της Αλαμπάμα, στις 22 Σεπτεμβρίου του 1999, οπότε σε τρεις μήνες περίπου θα γιορτάσει τα μόλις 27α του γενέθλια! Θέλοντας να γίνει ηθοποιός έφυγε από το σπίτι του στα 18 του χρόνια για να σπουδάσει Υποκριτική στο New York Film Academy και συγκεκριμένα στο τμήμα του που βρίσκεται στο Λος Άντζελες. Μετά από μια βδομάδα σπουδών γνώρισε τον συμφοιτητή του, Cooper Tomlinson, και μαζί αποφάσισαν να παρατήσουν τις σπουδές τους και να επικεντρωθούν στη δημιουργία ενός καναλιού στο Youtube με τίτλο «That's a Bad Idea», όπου ανέβαζαν κωμικά σκετσάκια κοινωνικής κριτικής, τα οποία έφτιαχναν οι ίδιοι. Παράλληλα, ο Barker έπαιρνε μικρούς ρόλους σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές. Αγαπώντας τις ταινίες τρόμου από τότε που είδε σε ηλικία μόλις 11 ετών το κλασικό «The Texas Chainsaw Massacre», γύρισε το 2023 την πρώτη του μικρού μήκους ταινία τρόμου με τίτλο «The Chair», την ανέβασε στο κανάλι του στο Youtube, κι ως τώρα έχει προβληθεί 10 εκατομμύρια φορές! 

Το 2024 γύρισε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με μπάτζετ μόλις 800 δολάρια!!! Τίτλος της: «Milk & Serial», είδος, ταινία τρόμου (του υποείδους found footage) κι ενώ προσπάθησε να τη διανείμει με τον κλασικό τρόπο, στις αίθουσες δηλαδή, τελικά αρκέστηκε στο Youtube, όπου είναι ελεύθερη να την παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε. Και την έχουν παρακολουθήσει ως τώρα πάνω από 3 εκατομμύρια θεατές, ενώ πρωταγωνιστούν τόσο ο Tomlinson (που έχει τον χαρακτηριστικό ρόλο του φίλου του βασικού ήρωα στην "Εμμονή") όσο και ο ίδιος ο Barker.

Η "Εμμονή" είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Barker. Την γύρισε σε 20 ημέρες, με άγνωστους ηθοποιούς και με ένα μπάτζετ που λέγεται πως έφτασε μόλις τις 750 χιλιάδες δολάρια! Ο Jason Blum της Blumhouse Productions πήρε την ταινία υπό την προστασία του. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο, όπου μετά την προβολή της έγινε πανικός, δόθηκε αγώνας για την απόκτηση των δικαιωμάτων διανομής της, αγώνας στον οποίο νικητής αναδείχτηκε η Focus Features, που ξόδεψε 15 εκατομμύρια δολάρια! Εντέλει η ταινία άρχισε την καριέρα της εμπορικά στις αίθουσες των ΗΠΑ από τις 15 Μαΐου. Και μέσα σε έναν μόλις μήνα προβολών πλησιάζει τα 300 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις παγκοσμίως!!! 

Έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της Focus Features, έγινε μια από τις σπάνιες ταινίες που κατάφεραν να αυξήσουν τις εισπράξεις τους στη δεύτερη εβδομάδα προβολής της σε σχέση με την πρώτη και – ακόμα πιο σπάνιο, από την εποχή του «Ε.Τ.» για να καταλάβετε – να αυξήσει τις εισπράξεις στην τρίτη βδομάδα προβολής της σε σχέση με εκείνες της δεύτερης! Μιλάμε πλέον για ταινία – φαινόμενο. Και ο Barker βρίσκεται ήδη στο post-production της επόμενης ταινίας του, με τίτλο «Anything But Ghosts» με πρωταγωνιστές τους Aaron Paul και Bryce Dallas Howard και στο pre-production ενός ακόμα reboot του «Texas Chainsaw Massacre», εντελώς σημαδιακά...

Η υπόθεση: Ο Μπέαρ είναι ερωτευμένος με τη Νίκι από παλιά. Από πολύ παλιά. Δεν βρίσκει τρόπο να της εξομολογηθεί τον έρωτά του με τίποτα, καθώς δεν θέλει να τη χάσει από φίλη. Όσο περνάει ο καιρός, όμως, κινδυνεύει (με το νου του) να καταδικαστεί αιωνίως στο αδιέξοδο friend zone. Μια μέρα μπαίνει σε ένα μαγαζί που πουλάει new age παπαρίτσες για να της πάρει ένα δώρο και βρίσκει ένα γκατζετάκι, που βρωμάει παλιακίλα κι ονομάζεται One Wish Willow. Το αγοράζει γιατί η μπλαζέ πωλήτρια του πουλάει παραμύθα πως αν το χρησιμοποιήσει μπορεί να του πραγματοποιήσει μιαν ευχή. 

Ο Μπέαρ ψήνεται γιατί θεωρεί πως θα είναι πολύ προχώ κι έξυπνο δωράκι για τη γυναίκα της ζωής του. Πριν της το δώσει όμως και πάλι αγκομαχά για να της πει πόσο πολύ την αγαπά. Αποτυγχάνει. Και πάνω στα νεύρα του ανοίγει το κουτί του δώρου, βλέπει πως έχει μορφή παράξενη, σαν κλαδί ιτιάς, το σπάει και σχεδόν κραυγάζει «I wish Nikki Freeman loved me more than anyone in the fucking world». Και ενάντια σε κάθε λογική η ευχή του πραγματοποιείται άμεσα!!! Κι εδώ αρχίζει το σενάριο του «Be careful what you wish for»...

Η άποψή μας: Όσος πανικός γίνεται με το «Backrooms» του Kane Parsons, άλλος τόσος και ίσως και περισσότερος γίνεται και για τούτη την ταινία – ακόμα μια ταινία τρόμου – που απ' ότι φαίνεται μίλησε – και συνεχίζει να μιλάει – κατευθείαν στην καρδιά και στο συλλογικό momentum της Gen Z. Κοινά χαρακτηριστικά των δύο ταινιών: οι δημιουργοί τους προέρχονται από το Youtube όπου πειραματίστηκαν αρκετά πάνω στην Εικόνα, στο Storytelling, στο Μέσο, ενώ και οι δύο είναι ηλικίας κάτω των 30 ετών! Κατά μία έννοια πάντως, το επίτευγμα του Curry Barker είναι πιο σημαντικό από εκείνο του Kane Parsons. Κι αυτό επειδή η «Εμμονή» ούτε σταρ διαθέτει ή έστω κάποιον γνωστό πρωταγωνιστή, κόστισε φθηνότερα για να παραχθεί κι απέφερε πολλά πολλά περισσότερα – και συνεχίζει να αποφέρει. 

Πρέπει να σημειώσω πως γενικά οι ταινίες τρόμου δεν είναι my cup of tea, και πως ξαναείχαμε ταινίες – φαινόμενα, όπως την αλήστου μνήμης μαλακία, το «Blair Witch Project», εντούτοις τούτη ολοφάνερα ξεχωρίζει από τον σωρό. Και η επιτυχία της αποτελεί μια ένδειξη πως το κοινό ζητά από το Χόλιγουντ να αλλάξει και να πάψει να βασίζεται σε σίκουελ και αναμασήματα εκ του ασφαλούς, που πλέον δεν αφορούν κανέναν. Αρχικά, το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζεις κατασκευαστικά είναι η μη κατάχρηση σε ότι αφορά το μοντάζ και οι μεγάλες σε διάρκεια σκηνές χωρίς cut. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την απουσία... ναυτίας λόγω χρήσης κάμερας στο χέρι και insert shorts δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα, εντείνουν την κλειστοφοβία, περιορίζουν στο ελάχιστο τα jump scares κι όταν τελικά έρχονται οι σκηνές που τρομάζεις, τα... κάνεις επάνω σου τα τσισάκια. 

Γιατί πλέον οι σκηνές αυτές λειτουργούν ως σοκ! Ούτε ηχητικά εφέ ούτε κλισεδούρες ούτε προειδοποιητική μουσική ούτε φτηνιάρικα κόλπα. Αυτό όμως από μόνο του αρκεί για να εξηγήσει την τεράστια επιτυχία της ταινίας; Προφανώς και όχι. Νομίζω πως αυτό που ιντριγκάρει είναι το κεντρικό premise της ταινίας. Εδώ βρίσκεται όλο το ζουμί. Μια εγωιστική, ναρκισσιστική ευχή και η Νίκι χάνει την ελεύθερη βούλησή της. Ζει σε ένα λίμπο από το οποίο αδυνατεί να ξεφύγει. Γίνεται υποχείριο του Μπέαρ μετά την ευχή του. Ο γλυκός, συμπαθητικός, ευγενικός, καλοσυνάτος Μπέαρ ουσιαστικά αποδεικνύεται ένας ακόμα κακοποιητής. Νιώθει entitled να έχει κοπέλα τη Νίκι – κι ας βλέπει πως η Νίκι γίνεται δική του χωρίς ουσιαστικά να το θέλει, δέσμια της «ευχής». 

Η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη καθημερινά και ο Μπέαρ αδυνατεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων για να κάνει οτιδήποτε για να αλλάξει την κατάσταση. «Απολαμβάνει» τα θετικά (όποια θετικά τέλος πάντων μπορεί να βρει κανείς σε μια κατάσταση όπως αυτή) και είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει τα αρνητικά. Η Νίκι βγαίνει εντελώς εκτός ελέγχου, οι αντιδράσεις της είναι απρόσμενες και απρόβλεπτες, η βία γίνεται ολοένα και πιο έντονη, γίνεται ένα bot με σάρκα και οστά που βγαίνει εκτός ελέγχου, γίνεται μια γυναίκα δαιμονισμένη (χε χε), γίνεται μια Stepford Wife, μοιάζει πολύ με την Άιρις της Sophie Thatcher από το «Companion», ε, τα υπόλοιπα μπορείτε να τα φανταστείτε – μπορεί και όχι... 

Κοινωνικό σχόλιο πάνω στις σύγχρονες σχέσεις, την ιδιοτέλεια, την αρρωστημένη (αλληλο)εξάρτηση και την απομόνωση, ένα ευφυέστατο φιλμ τρόμου βασισμένο σε ένα απλοϊκότατο και ίσως ανόητο μεταφυσικό εύρημα, που δίνει στην ταινία μια αύρα από «Ζώνη του Λυκόφωτος» (εντάξει, «Tales from the Crypt», δεν θα μαλώσουμε κιόλας), και μια ερμηνεία από την Inde Navarrette στο ρόλο της Νίκι, που θα την κάνει σίγουρα σταρ, συμπυκνώνουν τα πάντα όλα για αυτήν την ταινία. Ίσως και πολλά περισσότερα, που περνάνε από το μυαλό των θεατών (πολύ) νεαρότερης ηλικίας από τη δική μου και μου διαφεύγουν. 

Θα κλείσω το κείμενο με ένα χαρακτηριστικό συμβάν που έλαβε χώρα μετά το πέρας της προβολής της ταινίας στο πολυσινεμά που την είδα εδώ στο Σέφιλντ: μαντηλοφόρα κοπελιά στα 20 της κρύφτηκε στην έξοδο της κινηματογραφικής αίθουσας του σινεμά για να κάνει «μπου» και να τρομάξει τις επίσης μαντηλοφόρες φίλες της, με τις οποίες είδαν μαζί την ταινία. Αντί για αυτές όμως, έκανε «μπου» σε μένα, που έτυχε να βγαίνω την ίδια στιγμή με το παρεάκι της. Εννοείται πως σκάσαμε στα γέλια. Είναι ωραίο το σινεμά όπως και να το δει κανείς!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 18 Ιουνίου 2026 από την Tanweer!

Καλλιτέχνης θα πει...

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Αυθεντικά πλαστά αντίγραφα...

Αυτή είναι η 36η (!!!) μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί ο γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου του 1963 στην Ατλάντα της Τζόρτζια Αμερικανός σκηνοθέτης. Από όσες από αυτές έχω δει (ήτοι, τις 25, λογίζοντας ως μία τις δύο ταινίες για τον «Che» Γκεβάρα) οι πέντε πιο αγαπημένες μου είναι: «Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες» (Sex, Lies, and Videotape, 1989 – η πρώτη του, η σημαντικότερή του κι εκείνη που μέχρι στιγμής αδυνατεί να ξεπεράσει), «Ο Εγγλέζος» (The Limey, 1999), «Contagion» (2011), «Εκτός ελέγχου» (Out of Sight, 1998) και «Έριν Μπρόκοβιτς» (Erin Brockovich, 2000). Έχει κερδίσει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για την πρώτη του ταινία, το «Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες» κι έχει τιμηθεί με το Όσκαρ σκηνοθεσίας για το «Traffic», ταινία που βγήκε στις αίθουσες το 2000. Σε ότι αφορά το «Ocean's Eleven» και τα σίκουέλ του «Twelve» και «Thirteen», διασκεδαστικά μεν, όχι κορυφαία σε επιδόσεις δε...

Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας The Christophers πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο φεστιβάλ του Τορόντο. Σε αυτήν συνεργάζονται για δεύτερη φορά ο Ed Solomon στο σενάριο με τον Steven Soderbergh στη σκηνοθεσία μετά το (γυρισμένο για το ΗΒΟ Max) «No Sudden Move». Το σενάριο γράφτηκε ειδικά για τους Ian McKellen και Michaela Coel, χωρίς ο Soderbergh να γνωρίζει κανέναν από τους δυο τους ή να έχει μιλήσει μαζί τους πριν. Τέλος, τα έργα ζωγραφικής που βλέπουμε στην ταινία είναι του Barnaby Gorton.

Η υπόθεση: Ο Τζούλιαν Σκλαρ διανύει την ένατη δεκαετία της ζωής του. Ζει σε δύο terraced διαμερίσματα στο Λονδίνο και παλιά ήταν ένας ριζοσπάστης και ρηξικέλευθος ζωγράφος, που στα χρόνια της ακμής του ήταν περιζήτητος, πετυχημένος και παραγωγικότατος. Πλέον έχει να ζωγραφίσει οτιδήποτε εδώ και δεκαετίες και βγάζει τα προς το ζην στέλνοντας διαδικτυακά βιντεάκια με ευχές σε όσους τον πληρώνουν για κάτι τέτοιο! Αν και queer έχει δύο παιδιά, με τα οποία δεν διατηρεί και τις καλύτερες των σχέσεων. Καθώς η υγεία του είναι εύθραυστη, τα παιδιά του προσδοκούν να καρπωθούν μια εν δυνάμει αμύθητη περιουσία, κληρονομώντας μια σειρά από ατελείωτους πίνακες, προσωπογραφίες ενός πρώην εραστή του πατέρα τους, του Κρίστοφερ, που για αυτόν το λόγο είναι γνωστοί ως «The Christophers». 

Ο Τζούλιαν δεν έχει καμία διάθεση να τους ολοκληρώσει (τους πίνακες), οπότε τα παιδιά του προσλαμβάνουν μια ταλαντούχα συντηρήτρια έργων τέχνης με σκοτεινό παρελθόν, τη Λόρι Μπάτλερ, έτσι ώστε να δουλέψει και καλά ως βοηθός του πατέρα τους και με την ευκαιρία, να ολοκληρώσει εκείνη τους συγκεκριμένους πίνακες, όντας εξαιρετική αντιγραφέας – πλαστογράφος. Έτσι, μετά το θάνατο του πατέρα τους, ευελπιστούν οι ξεχασμένοι πίνακες να «ανακαλυφθούν» στο πατάρι του ζωγράφου και να τα 'κονομήσουν. Μόνο που δεν υπολογίζουν την εξαιρετική πνευματική διαύγεια του πατέρα τους και την ιδιαίτερη σχέση που θα χτίσει με τη βοηθό, με την οποία έτσι κι αλλιώς έχει και παρελθόν...

Η άποψή μας: Ο Steven Soderbergh είναι πολυεργαλείο. Γενικώς, είναι ένας δημιουργός, που το «πολύ» μπορεί να μπει μπροστά από διάφορες λέξεις για να τον χαρακτηρίσουν. Πέρα από παραγωγικότατος και πολυμήχανος, είναι και... οικονομικός, καθώς πάρα πολύ συχνά είναι και διευθυντής φωτογραφίας (ως Peter Andrews – φόρος τιμής για τον πατέρα του – για 28η φορά εδώ σε ταινία του) και μοντέρ (ως Mary Ann Bernard – φόρος τιμής για τη μητέρα του – για 24η φορά εδώ σε ταινία του). Έχει πειραματιστεί με κάθε είδους τρόπο κινηματογράφησης, τόσο σε ότι αφορά το μέσο που χρησιμοποιεί όσο και τον τρόπο που το χρησιμοποιεί (από τους πρώτους που χρησιμοποίησε κινητό τηλέφωνο για να γυρίσει μια ολόκληρη ταινία!), είναι υπέρ της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης – γενικά είναι υπέρ της χρήσης των τελευταίων εξελίξεων της τεχνολογίας και κατά του να τα αγνοούμε (στην τελευταία του ταινία, το ντοκιμαντέρ «John Lennon: The Last Interview», που προβλήθηκε πρόσφατα στις Κάννες, το 10% περίπου των όσων αποτελούν την ταινία είναι αποτέλεσμα χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης). 

Κι επίσης έχει αποδείξει πως είναι εξαιρετικός σε ότι αφορά το να εκμαιεύει σπουδαίες ερμηνείες από τους ηθοποιούς του είτε έχοντας να κουμαντάρει ένα πολυάριθμο καστ με λαμπερούς σταρ είτε ένα μικρό καστ, με λίγους και καλούς. Τούτη η ταινία είναι μια ταινία με μικρό καστ. Μια ταινία δωματίου, που θα μπορούσε να γίνει εξαιρετικό θεατρικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συνεχίζει να είναι μια απολαυστική κινηματογραφική ταινία. Κι αυτό εξαιτίας του πανέξυπνου σεναρίου και των δύο βασικών πρωταγωνιστών, ήτοι των Ian McKellen (που γιόρτασε πριν λίγες μέρες τα 87α γενέθλιά του ο άτιμος!) και Michaela Coel, που έχω να τη δω οπουδήποτε από το εξαιρετικό τηλεοπτικό «I May Destroy You» του 2020 (σημείωση: δεν έχω δει ακόμα το «Mother Mary», όπου συμπρωταγωνιστεί με την Anne Hathaway). 

Το σενάριο είναι σταυροβελονιά και είναι απολαυστικό να βλέπεις τον αειθαλή Ian McKellen να την καταβρίσκει χρησιμοποιώντας ως όπλο κάθε λέξη που εκστομίζει, φορώντας από ρόμπες μέχρι... τίποτε (από τη μέση και πάνω) σε ένα υπέροχο μπρα-ντε-φερ με τη νεαρή ζωγράφο. Πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα περί του τι είναι Τέχνη, πώς αποτιμάται κι αν η πλαστογραφία μπορεί επίσης να θεωρηθεί Τέχνη αναδεικνύονται. Αλήθεια, αν έχεις έναν πλαστό πίνακα, που δεν ξέρεις ότι είναι πλαστός, δεν είναι σαν να κατέχεις τον «αληθινό» πίνακα; Κι αν το ημιτελές έργο ενός διάσημου ζωγράφου ολοκληρωθεί από κάποιον άλλο, άσημο και δίχως περγαμηνές, χωρίς να το γνωρίζει κανείς άλλος εκτός από τους δυο συν-δημιουργούς και η υπογραφή είναι του διάσημου, σε ποιον ανήκει το έργο; Είναι του διάσημου ή του άσημου; Είναι αυτού που το υπογράφει; Και η αξία αυτού του έργου; Είναι ευθέως ανάλογη με την υπογραφή του δημιουργού; Εδώ σε θέλω. 

Πέρα των πολύ ενδιαφερόντων αυτών ερωτημάτων περί τέχνης, αυθεντικού και πλαστού, που έξυπνα ο Soderbergh αφήνει στους θεατές να τα απαντήσουν, κάνοντας μια παραβολή και για το αυθεντικό και το πλαστό σε όλα τα είδη Τέχνης και τη Ζωή γενικότερα, για το πως αποτιμάται το Ταλέντο, για το πως τα γηρατειά επηρεάζουν τη δημιουργική διαδικασία, το πώς επέρχεται η απαξίωση κι άλλα τέτοια, γίνεται απόπειρα να απαντηθεί και το αιώνιο ερώτημα του πόσο σημασία έχει η ζωή μας κι αν τελικά το πέρασμά μας από τον μάταιο τούτο κόσμο αφήνει ένα αποτύπωμα – και σε ποιους: Αδιαφορούμε αν καταγραφούμε στην ιστορία ως βάρβαροι, που λέει και ο Radu Jude ή εντέλει το μόνο που έχει σημασία είναι αν και πώς θα μας θυμούνται; Μικρή, απολαυστική ταινία, με τον Soderbergh στα καλύτερά του. Από μένα είναι ναι!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Μαίου 2026 από την Spentzos Films!

"Παραλύω"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Μπορεί το τέλος να γίνει μία νέα αρχή;

Η Jeanette Nordahl γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1985 στην πόλη Ølstykke της Δανίας, κοντά στην Κοπεγχάγη. Αποφοίτησε από την ανεξάρτητη σχολή κινηματογράφου Super16 το 2012 και η διπλωματική της εργασία με τίτλο «Waiting for Phil» ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στη χώρα της το 2013. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες δανέζικες ταινίες αλλά και στην πολυβραβευμένη τηλεοπτική σειρά «Borgen» (2010). Το 2020 σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο «Αγριότοποι» (Wildland/ Kød & blod) με πρωταγωνίστρια την Sidse Babett Knudsen, ταινία που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα Panorama. Την ίδια χρονιά προβλήθηκε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ πήρε και ελληνική διανομή, αλλά λόγω Covid προβλήθηκε μόνο διαδικτυακά (αν δεν με απατά η μνήμη μου).

Τα Ξεκινήματα είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Jeanette Nordahl. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της και πάλι στην Berlinale, και πάλι στο τμήμα Panorama, ενώ την πανελλήνια πρεμιέρα της την έκανε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο τμήμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», παρουσία της πρωταγωνίστριας Trine Dyrholm.

Η υπόθεση: Η Έινε και ο Τόμας είναι ένα παντρεμένο μεσήλικο ζευγάρι. Η Έινε είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου, βιολόγος – ερευνήτρια της χλωρίδας της θάλασσας, μια πολυάσχολη γυναίκα, που τελειώνει ένα άρθρο για πρεστιζάτο επιστημονικό περιοδικό. Ο Τόμας εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός σε έναν χώρο που φιλοξενεί εφήβους με προβληματική, παραβατική συμπεριφορά. Ο Τόμας έχει σχέση με τη συνάδελφό του, τη Στίνε, εν γνώση της Έινε. Τόμας και Έινε βρίσκονται στα πρόθυρα διαζυγίου και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να ανακοινώσουν την απόφασή τους στις δύο κόρες τους: την έφηβη αθλήτρια ενόργανης γυμναστικής, Κλάρα και την πιτσιρίκα Μαρί. 

Μια μέρα, στα ξαφνικά και χωρίς κανένα προηγούμενο πρόβλημα υγείας ή κάποιο προειδοποιητικό σύμπτωμα, η Έινε παθαίνει εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να παραλύσει η αριστερή της πλευρά. Ο Τόμας, που στο εντωμεταξύ έχει νοικιάσει διαμέρισμα για να μείνει μαζί με την Στίνε, αποφασίζει να αναβάλει την ανακοίνωση του χωρισμού στα παιδιά, να συνεχίζει να μένει με την Έινε και να τη βοηθήσει έως ότου εκείνη μπορέσει να είναι λειτουργική και πάλι, κάτι με το οποίο συμφωνεί η Έινε. Αντιμέτωποι με αυτή τη νέα πραγματικότητα, βρίσκουν ελπίδα εκεί που δεν το περιμένουν...

Η άποψή μας: Η αλήθεια είναι πως τούτη η ταινία δεν θα ήταν αυτό που είναι χωρίς τις σπουδαίες ερμηνείες, ιδίως την ερμηνεία της βασικής πρωταγωνίστριας, της Trine Dyrholm. Ένα ενδιαφέρον (αλλά ως εκεί) δράμα δωματίου, αρκούντως γραμμικό και χωρίς φιλοδοξίες να δώσει κάτι πέρα από το πρώτο επίπεδο, με φεστιβαλική πατίνα και λίγες εκπλήξεις. Ίσως μικρή έκπληξη να αποτελεί το γεγονός ότι παρότι σκηνοθετείται από γυναίκα δημιουργό δεν δαιμονοποιεί τον μοναδικό άνδρα πρωταγωνιστή. Στην ταινία – ευτυχώς – όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης, κανείς δεν είναι τέλειος, κανείς δεν είναι η αποθέωση του καλού ή αντιστρόφως ένα βδελυρό μίασμα. 

Μπερδεμένοι είναι όλοι τους, αναποφάσιστοι ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω τους. Κι αυτό καθιστά τους χαρακτήρες αναγνωρίσιμους, απτούς, ανθρώπινους, ρεαλιστικούς. Η ξαφνική αναπηρία της Έινε την ταρακουνά όπως είναι φυσικό. Της τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της. Θα πρέπει να μάθει να κάνει πράγματα που θεωρούσε δεδομένα, από την αρχή, σαν μωρό. Θα εκνευριστεί, θα θυμώσει, θα πέσει σε κατάθλιψη, θα κατηγορήσει τους άλλους γύρω της, θα συμπεριφερθεί άσχημα, θα βρει όμως τον δρόμο της. Θα δεχτεί να λάβει βοήθεια κι αυτό παραδόξως θα λειτουργήσει ως καταλύτης κυρίως στη σχέση της με τον Τόμας. 

Ο Τόμας θα μπορέσει να δώσει φροντίδα, στοργή, αγάπη, όχι από λύπηση, αλλά νιώθοντας όπως κάθε άνθρωπος απέναντι σε έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί μεγάλο μέρος της ζωής του: αρωγός και σύντροφος. Η τρυφερότητα θα τρυπώσει και πάλι στις κουρασμένες καρδιές τους και ο πόθος θα επιστρέψει σχεδόν αναπάντεχα στα κορμιά τους, που πόρρω απέχουν από εκείνα της αλαζονικής νιότης, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έχουν την ανάγκη ενός πάντοτε ευπρόσδεκτου γαμησιού. Τόσο απλά. 

Η σκηνοθέτιδα επενδύει στο δράμα και αποφεύγει ως επί τω πλείστον το μελόδραμα με επιτυχία, εκτός από την υποπλοκή με το αυτοκίνητο. Άλλο προσπαθώ να επανέλθω μετά από μια δυνατή σφαλιάρα κι άλλο υπερεκτιμώ τις δυνατότητές μου και αντί να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου, φέρομαι αλαζονικά θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά και αγαπημένους μου ανθρώπους. Και επανερχόμαστε στο θέμα «ερμηνείες» γιατί εδώ πραγματικά μιλάμε για επίτευγμα. 

Εντάξει, δεν είναι η Trine Dyrholm ο Daniel Day Lewis του «Το αριστερό μου πόδι». Αλλά είναι πραγματικά καταπληκτική. Είναι απολύτως πειστική, χωρίς να ξεφεύγει σε ευκολίες και υπερβολές, ως γυναίκα που έχει υποστεί ημιπάρεση. Αβανταδόρικος ρόλος, δεν λέω, αλλά ξέρει να τον χειριστεί και να πείσει. Δίπλα της, ο David Dencik είναι επίσης πάρα πολύ καλός, καθώς καταφέρνει να ισορροπήσει και να κρατήσει τις ισορροπίες. Η σκηνή του χορού είναι σούπερ και αυτό που ψελλίζει η μεγάλη κόρη περί προβλήματος με την ισορροπία της είναι και οι μόνες στις οποίες η ταινία πάει και λίγο πέρα από το πρώτο επίπεδο, όπου αυτό που βλέπουμε, αυτό είναι. Ταινία που αξίζει να δείτε και μόνο για την ερμηνεία της Dyrholm.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2026 από την Weird Wave!

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Να παίζει στο τραντζίστορ (RIP Μαρινέλλα) σε λούπα ο Μουζάκης («Θέλω Κοντά σου να Μείνω») και να μπαίνουν στον αποχυμωτή Mad Max, Thelma & Louise, o Ταραντίνο του Death Proof και του Kill Bill, ο Almodovar με τα ψυχοερωτικά του, τα Ελευσίνια Μυστήρια, ο μύθος της Μέδουσας και το περιβαλλοντικό δυστοπικό κακούργημα με πετρέλαια και σκουπιδοφαγία άμα λάχει ναούμ. Η Gorgona δεν είναι ακριβώς docudrama ούτε μελλοντολογικός, παρα-αστικός νιχιλισμός. Είναι ένα ξέσπασμα οργής κατά της μαλακο-πατριαρχίας, όχι αυτής που έχτισε πολιτισμούς (όσοι ξέρουν, ξέρουν), αλλά της άλλης όπου το τοξικό αρσενικό, αρρωσταίνει βυθισμένο στην αδιέξοδη αυτο-ικανοποίησή του και το θηλυκό, αφού υπομείνει κάθε είδους βία και επιβολή, εντέλει θα επαναστατήσει και θα γίνει ο εξολοθρευτής άγγελος που της αξίζει. Και θα πάρει και τις αδερφές της μαζί.

Τι εστί Εύη Καλογηροπούλου; Κάννες 2021 Motroway 65, μικρού μήκους. Κάννες 2022, κάθεται Στο Θρόνο του Ξέρξη (βραβείο Canal +, Εβδομάδα Κριτικής). Η Gorgona δεν είναι τωρινή υπόθεση. Βραβευμένη στη Cinemart και το Atélier Cinéfondation των Καννών το 2021, κατέληξε να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στη Διεθνή Εβδομάδα Κριτικής του 82ου Φεστιβάλ της Βενετίας μόλις τον Αύγουστο του 2025. Και σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα, σκάει στα μούτρα μας εφέτο, με δόξα και τιμή, διότι για όσους δεν το κατέχουν το τόπι, να ξεύρουν ότι ο σινεμάς πάνω από όλα (πρέπει να) είναι διασκέδαση χωρίς απολογίες, σεμνοτυφίες και στερεοτυπικές πομφόλυγες, μιλημένα-ξηγημένα. 

Τι να πεις για την «υπόθεση». Αφήνω δω μιαν αράδα, για το τυπικό. Ο κόσμος κάπου στο αδιευκρίνηστο μέλλον έχει παραδοθεί σε μια περιβαντολογική, σοσιοπαθητική κρίση. Ένοπλες ομάδες κρούσης, εντελώς αντρουά, διαφεντεύουν εδάφη και μέσα παραγωγής, ενώ εκπαιδεύονται σε χρυσαυγίτικα στρατόγκαβλα μοτίφ. Ο ετοιμοθάνατος leader Χρήστος Λούλης προετοιμάζει διαδοχή - σικέ με πριβέ εκπαίδευση και ισχυρές δόσεις βατέματος από τη Μελισσάνθη Μαχούτ. To τρίγωνο συμπληρώνει η Aurora Marion που έρχεται πεσκέσι στον Λούλη κατά το πατροπαράδοτο έθιμο η οποία θα ρίξει τα μάτια της στη Μελισάνθη και θα επακολουθήσει τζιβιτζιλίκι, ψαλίδια, στράντζα και βουρ επίθεση κατά ριπάς εναντίον του άνδρα - δυνάστη και της ουγκανοπαρέας του. 

Η ίδια η Καλογηροπούλου χαρακτηρίζει τη Gorgona της ένα φεμινιστικό ομάζ στις ταινίες πολεμικών τεχνών και το ουέστερν. Η αλήθεια είναι πως το σύνολο προσεγγίζει ένα άσισντ τριπάκι που ξεμένει από πρωτοτυπία από την ακόρεστη δίψα του να τα δείξει όλα. Το αποτέλεσμα, το μάντεψες σωστά: Η ταινία έχει μπόλικο camp value, αισθησιασμό και προβατίλας, ενώ προσωπικά εγώ ναούμ ενθουσιάστηκα από την uber straight, ακομπλεξάριστα ζωώδη ερμηνεία του Χρήστου Λούλη, τόσο - όσο, σε πλήρη αντίληψη της αισθητικής που έβγαλε στο πανί η Καλογηροπούλου ως σκηνοθετική πρόταση. 

Αν η παραγωγή ήταν λίγο πιο δαπανηρή, θα μιλούσαμε για έναν μικρό θρίαμβο στο τεραίν του σχεδόν ανύπαρκτου ελληνικού b movie. Το λες και cult με ιδεολογική άποψη αυτό. Να το δεις και να το απολαύσεις με ένα ένοχης απόλαυσης ανθυπομειδίαμα.

"Spunk for milk"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Πέσ' τα βρωμόστομε!

Αυτή είναι η έκτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος στο Μπρίστολ στις 31 Οκτωβρίου του 1964, Kirk Jones. Η φιλμογραφία του ως τώρα έχει ως εξής: «Οι λοττο... φάγοι» (Waking Ned, 1998), «Νάνι ΜακΦί: Η μαγική νταντά» (Nanny McPhee, 2005), «Είναι όλοι τους καλά» (Everybody's Fine, 2009), «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» (What to Expect When You're Expecting, 2012) και «Γάμος αλά ελληνικά 2» (My Big Fat Greek Wedding 2, 2016).

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Τορόντο, ενώ ξεκίνησε να προβάλλεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 10 Οκτωβρίου του 2025. Με μπάτζετ 5 εκατομμύρια λίρες, οι εισπράξεις της στα Βρετανικά Νησιά ξεπέρασαν τα 6.5 εκατομμύρια λίρες. Ήταν υποψήφια για πέντε βραβεία BAFTA (τα βρετανικά Όσκαρ) κατορθώνοντας τελικά να τιμηθεί με τρία: καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (για τον Robert Aramayo), ανερχόμενου αστέρα (για τον Robert Aramayo) και κάστινγκ.

Η υπόθεση: Εδιμβούργο, 2019: Ο Τζον Ντέιβιντσον βραβεύεται από τη βασίλισσα Ελισάβετ. Πριν τη βράβευση, ο Τζον είναι αγχωμένος και ρίχνει ένα «Fuck the Queen»! Δεν είναι αντιμοναρχικός: απλά, πάσχει από το Σύνδρομο Τουρέτ, μια ανίατη (έως σήμερα) ασθένεια, ένα από τα βασικά συμπτώματα της οποίας είναι η ακατάσχετη υβρεολογία... Όλα ξεκίνησαν το 1983: Ο 12χρονος τότε Τζον ζούσε με την οικογένειά του στην πόλη Γκαλασίελς, στη Σκοτία. Είχε ταλέντο ως τερματοφύλακας και το μόνο που ήθελε ήταν μια καριέρα ως ποδοσφαιριστής. Εντελώς ξαφνικά, όμως, άρχισε να εμφανίζει τικ, να βρίζει χωρίς φαινομενικά να υπάρχει λόγος και να κάνει μη ελεγχόμενες παρορμητικές κινήσεις. Τότε δεν ήξερε πως έπασχε από το Σύνδρομο Τουρέτ. 

Έτσι κι αλλιώς την εποχή εκείνη δεν υπήρχε αρκετή γνώση σχετικά με το συγκεκριμένο Σύνδρομο, οπότε ο Τζον όχι απλώς δεν είχε την απαιτούμενη βοήθεια, αλλά βίωσε την απόρριψη και την περιθωριοποίηση. Οι γονείς του χώρισαν και η μητέρα του δεν τον αποδέχτηκε ουσιαστικά ποτέ. Κι έπρεπε να ενηλικιωθεί ο Τζον και να συναντηθεί, ενήλικας πλέον, με έναν παιδικό του φίλο, η μητέρα του οποίου, (νοσοκόμα πάσχουσα με μη ιάσιμο καρκίνο), να τον πάρει ουσιαστικά υπό την προστασία της και να τον στηρίξει ώστε να κοινωνικοποιηθεί, να βρει δουλειά και να μετατραπεί σε πρεσβευτή του Συνδρόμου Τουρέτ, βοηθώντας συνασθενείς του κι ελπίζοντας σε μια θεραπεία...

Η άποψή μας: Κάποτε, το βρετανικό σινεμά παρήγαγε με το τσουβάλι ταινίες όπως τούτη εδώ: ταινίες δηλαδή για το μεγάλο κοινό (τα λεγόμενα crowd-pleasers), που συνδύαζαν το χιούμορ με τη συγκίνηση, σχολιάζοντας παράλληλα ένα μείζον ή έλασσον κοινωνικό ζήτημα. Πάρτε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: «Small Faces» (1995), «Οι βιρτουόζοι» (Brassed Off, 1996), «Άνδρες με τα όλα τους» (The Full Monty, 1997), «Μπίλι Έλιοτ: Γεννημένος χορευτής» (Billy Elliot, 2000), «Τα κορίτσια του ημερολογίου» (Calendar Girls, 2003). Κατά μία έννοια, έτσι ξεκίνησε και ο Kirk Jones: «Οι λοττο... φάγοι» μπορούν να ενταχθούν σε αυτήν την παρέα ταινιών. 

Μετά την πρώτη του ταινία, όμως, ο Jones φαίνεται να έχασε το δρόμο του, με... αποκορύφωμα «ταινία χωρίς πυξίδα» το ανεκδιήγητο «Γάμος αλά ελληνικά 2», όπου η ανάγκη και η πίεση για επανάληψη της τρομερής επιτυχίας της πρώτης ταινίας με τη σεναριακή υπογραφή της Νία Βαρδάλος, οδήγησε σε μια παταγώδη αποτυχία, τόσο εμπορικά, όσο και καλλιτεχνικά. Πάντως, τα 9 χρόνια που έχουν περάσει από την τελευταία του ταινία φαίνεται πως ήταν αρκετά για τον σκηνοθέτη ώστε να ξαναβρεί το δρόμο του. Και να επιστρέψει στις ρίζες του κατά πως φαίνεται. «I Swear» λοιπόν: ένας τίτλος που στα αγγλικά μπορεί να λογιστεί ως λογοπαίγνιο, μιας που από τη μια σημαίνει «Βρίζω» και από την άλλη «Ορκίζομαι». 

Στην περίπτωση του Τζον Ντέιβιντσον, στη σκηνή του δικαστηρίου, το μπλέξιμο του (αναγκαστικού) όρκου με την (ανεξέλεγκτη) βρισιά παραλίγο να του στοίχιζαν την παραμονή στην ψυρρού, για ασέβεια! Φανταστείτε να είστε στη θέση του Τζον λοιπόν: να μην μπορείτε να φλερτάρετε, να φτύνετε το φαγητό σας, να κινδυνεύετε να φάτε ξύλο λόγω παρεξηγήσεων, να χτυπάτε άθελά σας κόσμο εξαιτίας ακούσιων κινήσεων. Να θέλεις τόσο πολύ να ανήκεις κάπου και να μην μπορείς, καθώς ξεχωρίζεις για όλους τους λάθος (εντάξει, «λάθος») λόγους. Το κλασικό πρόβλημα λοιπόν: «αν δεν μπεις στο κοπάδι/ πίσσα και πούπουλα». Ναι αλλά ο Τζον ΘΕΛΕΙ να μπει στο κοπάδι. Η πίσσα και τα πούπουλα κολλάνε επάνω του επειδή δεν μπορεί να παίξει με τους κανόνες του κοπαδιού. Είναι παράξενος, δεν ταιριάζει, βρίζει, ασχημονεί, η ίδια του η μάνα δεν τον αντέχει, έλεος κάπου. Αν δεν γνωρίζεις κάτι, το φοβάσαι, το απομονώνεις, το διώχνεις. Και να πω την αμαρτία μου, είναι δύσκολο πράγμα να συνυπάρχεις με κάποιον τόσο διαφορετικό. Είναι; Χμ. 

Όπως μας δείχνει ο χαρακτήρας της νοσοκόμας, όχι, δεν είναι, ακόμα κι όταν της δίνει μία (χωρίς να το θέλει) και την σακατεύει. Όπως μας δείχνει ο χαρακτήρας του επιστάτη (πάντα υπέροχο να βλέπεις τον Peter Mullan σε ταινία: αυτομάτως της δίνει μια επιπλέον αίσθηση ανθρωπίλας – ανθρωπιάς), ακόμα κι όταν τον φέρνει σε πολύ άβολη θέση. Η λύση στο πρόβλημα είναι να το κατανοήσεις. Και τότε το πρόβλημα απλά παύει να υφίσταται. Ο Kirk Jones κάνει τα απολύτως απαραίτητα για να κυλήσει ευχάριστα η ταινία του και κυρίως αφήνει τους ηθοποιούς του να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Εννοείται πως είναι αβανταδόρικος ο ρόλος του Τζον Ντέιβιντσον, αλλά τόσο ο πιτσιρικάς Scott Ellis Watson, που τον υποδύεται σε νεαρή ηλικία, όσο – και κυρίως – ο Robert Aramayo, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, με τον Aramayo να πετυχαίνει την ερμηνεία της ζωής του. Ο ηθοποιός, που είχε μικρό ρόλο στο «Game of Thrones» ως ο νεαρός Eddard Stark, είναι απλά εξαιρετικός και αποτελεί από μόνος του ικανή συνθήκη για να δει κανείς την ταινία. 

Όσο για τον πραγματικό Τζον Ντέιβιντσον: μπορούμε να τον δούμε στο φινάλε του φιλμ (που ξέχασα να αναφέρω πως έχει και γαμάτο σάουντρακ), καθώς πέφτουν τα ζενερίκ. Όσοι ψαχτούν, μπορούν να δουν ντοκιμαντέρ του BBC για τη ζωή του ενώ πριν κανά μήνα δημιούργησε και πάλι σκάνδαλο, στα πρόσφατα BAFTA, καθώς ξεστόμισε την όχι πολιτικά ορθή – κι εντελώς ρατσιστική – λέξη «nigger» την ώρα που στη σκηνή βρισκόταν ο Michael B Jordan και ο Delroy Lindo μιας που προλόγιζαν ένα βραβείο. Είπαμε, ο άνθρωπος, δυστυχώς, βρίζει. Χωρίς να το θέλει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαρτίου 2026 από την Neo Films!

"Everybody be cool, this is NOT a robbery!"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

"I'm as mad as hell, and I'm not going to take this anymore!"

Ο Gore Verbinski γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1964 (είχε πρόσφατα τα γενέθλια των 62ων χρόνων του δηλαδή) στην πόλη Όουκ Ριτζ, στο Τενεσί των ΗΠΑ. Οι γονείς του πατέρα του ήταν Πολωνοί εμιγκρέδες. Από βιβλία έχει δηλώσει πως στην παιδική του ηλικία τον διαμόρφωσε η «Μεταμόρφωση» του Φραντζ Κάφκα και από δίσκους το «Master of Reality» των Black Sabbath! Ως έφηβος και στην μετεφηβεία ήταν κιθαρίστας σε πανκ ροκ συγκροτήματα όπως οι «Daredevils» και οι «Little Kings». Εντέλει, όμως, τον κέρδισε ο κινηματογράφος: εν αρχή πούλησε την κιθάρα του για να αγοράσει μια κάμερα Super 8. Ακολούθως, σπούδασε κινηματογράφο στο φημισμένο UCLA Film School, από όπου αποφοίτησε το 1987. Οι πρώτες του επαγγελματικές δουλειές ήταν να σκηνοθετήσει βιντεοκλίπ για συγκροτήματα όπως οι L7, οι Bad Religion και οι Monster Magnet. Στη συνέχεια, στράφηκε στη διαφήμιση και σκηνοθέτησε διαφημίσεις για εταιρίες όπως Nike, Canon, Skittles, United Airlines και Coca-Cola. Το 1993 δημιούργησε την περίφημη διαφημιστική καμπάνια της Budweiser με τους βατράχους που έκρωζαν, για την οποία βραβεύτηκε στις Κάννες!

Και το 1997 γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του: ήταν το «Οι δύο ατσίδες και το πονηρό ποντίκι» (Mousehunt). Ακολούθησαν: «Ο Μεξικάνος» (The Mexican, 2001), «Σήμα κινδύνου» (The Ring, 2002), «Πειρατές της Καραϊβικής: Η κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού» (Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, 2003), «Έχει ο καιρός γυρίσματα» (The Weather Man, 2005), «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του νεκρού» (Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest, 2006), «Πειρατές της Καραϊβικής: Στο τέλος του κόσμου» (Pirates of the Caribbean: At World's End, 2007), «Ράνγκο» (Rango, 2011), «Ο μοναχικός καβαλάρης» (The Lone Ranger, 2013), «Αντίδοτο στην ευεξία» (A Cure for Wellness, 2016) και «Good Luck, Have Fun, Don't Die» (2025), ταινία που έκανε την ευρωπαϊκή της πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου. Ο Verbinski έχει κερδίσει Όσκαρ για το «Ράνγκο».

Η υπόθεση: Ένας Άνθρωπος Έρχεται από το Μέλλον στο Σήμερα για να σώσει την Ανθρωπότητα. Και για να το πετύχει αυτό, θα πρέπει να μαζέψει κάποιους συνανθρώπους του που βρίσκονται σε ένα diner στο Λος Άντζελες και με τη συγκεκριμένη ομάδα, να σταματήσει ένα 9χρονο αγόρι από το να κατασκευάσει την Υπέρτατη A.I. Μόνο που πρέπει να καταφέρει να δημιουργήσει την πιο κατάλληλη ομάδα, από τους χιλιάδες δυνατούς συνδυασμούς μεταξύ των θαμώνων του diner τη δεδομένη στιγμή. Κι αυτό αποδεικνύεται πολύ δύσκολο στην πράξη: ήδη έχει αποτύχει 117 φορές. Μήπως η 118η φορά θα είναι η τυχερή; Εκείνη που θα σώσει την Ανθρωπότητα;

Η άποψή μας: Ο Gore Verbinski είναι εκείνος ο σκηνοθέτης που μέσω της ταινίας «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του νεκρού» κατέχει διάφορα ρεκόρ, όπως: α) της ταινίας που έφτασε ταχύτερα τα 100 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις (μόλις σε δύο ημέρες), β) της πώλησης των περισσότερων εισιτηρίων σε μία μόλις ημέρα (αξίας 55.8 εκατομμυρίων δολαρίων), γ) των υψηλότερων εισπράξεων σε 7 ημέρες (196 εκατομμύρια δολάρια)! Νούμερα που τρελαίνουν! Κι όμως, αυτός ο πρώην Μίδας του Χόλιγουντ χρειάστηκε να περιμένει σχεδόν 10 χρόνια από την προηγούμενη ταινία του για να ολοκληρώσει τούτην εδώ! Κι αυτό επειδή οι δύο τελευταίες του ταινίες, και ιδίως το Αντίδοτο στην ευεξία ήταν οικονομικές αποτυχίες. Και το Χόλιγουντ δεν συγχωρεί την αποτυχία... 

Στο Αντίδοτο στην ευεξία άρχισε να δείχνει στοιχεία ενός δημιουργού, που σαν να προσπαθούσε με κάποιον τρόπο να αφυπνίσει ένα κοινό εφησυχασμένο, σαν να έστελνε ένα κινηματογραφικό μπουκάλι με S.O.S. για έναν κόσμο με πορεία ιδανικού αυτόχειρα. Εξόριστος πια από τα στούντιο, επιστρέφει με μια ταινία, την οποία παρήγαγε με δικά του χρήματα κατά βάση, στην οποία θα έλεγε κανείς πως βρίσκεται στην ίδια γενικότερη λογική που είχε στο Αντίδοτο στην ευεξία, μόνο που πλέον είναι πολύ θυμωμένος. Είναι εξοργισμένος. Και φτιάχνει μια ταινία που, με τον μανδύα της κωμωδίας επιστημονικής φαντασίας, επισημαίνει με δηκτικό τρόπο τους κινδύνους από την επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης. 

Και τη σκηνοθετεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αγγίζει τα όρια της υπερβολής, της εξτραβαγκάνζας, φτάνοντας να ξεπερνάει πολλάκις τον σουρεαλισμό. Κι αυτή είναι μια ταινία που ή την αγκαλιάζεις και της παραδίδεσαι με τρέλα είτε σε απωθεί επειδή είσαι... άνιωθος ή επειδή την παρερμηνεύεις ως φόλα διδακτική. Βλέποντας την ταινία σου σκάνε δεκάδες άλλες στο μυαλό: από το «12 Πίθηκοι» και το «Ο βασιλιάς της μοναξιάς» μέχρι το «Matrix», το «Εξολοθρευτής» και το... «Inception» αλλά και το «Invasion of the Body Snatchers»!!! 

Ο ίδιος ο Verbinski δήλωσε πως πηγές έμπνευσής του για την ταινία αποτέλεσαν τα «Repo Man», «Akira» και «Σκυλίσια Μέρα»! Και βεβαίως τα backstories των βασικών ηρώων μπορούν να ιδωθούν ως επεισόδια από το «Black Mirror»: κινητά και social media που μετατρέπουν τους εφήβους σε ζόμπι, κλώνοι αγαπημένων προσώπων που αποδήμησαν εις Κύριον σε προσφορά, και χρήστες virtual reality, που την προτιμούν σε σχέση με την reality reality!!! Και ναι, ο λατρεμένος John Carpenter επίσης κρύβεται στις λεπτομέρειες: αν σας έρθει το «Απόδραση από το Λος Άντζελες» στο μυαλό, σε μια συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας, είστε φίλοι μου. Αλλά και οι gamers θα την καταβρούν με την ταινία. 

Κι αυτό επειδή πχ το «GLHF» είναι κάτι που οι gamers σημειώνουν πριν αρχίσουν ένα παιχνίδι, κάτι σαν χαιρετισμός, ενώ και η γενικότερη εικόνα και δομή του φιλμ παραπέμπει σε παιχνίδι: υπάρχουν λαγκαρίσματα και glitches, πολλοί από όσους εμφανίζονται μοιάζουν με NPC, ενώ το «Η μέρα της μαρμότας» element έχει να κάνει με το παλιό, κλασικό, «game over» και «insert coin»! Εννοείται πως η ταινία φτιάχτηκε χωρίς τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (αυτό δα έλειπε). Εννοείται πως έχει και αυτοαναφορικά στοιχεία (πχ βλέπουμε ηρωίδα να φοράει μπλούζα Bad Religion!). Και εννοείται πως διαθέτει ένα καστ που το καταδιασκεδάζει, προεξάρχοντος του πάντα αγαπημένου Sam Rockwell! 

Αντέστε και δείτε την ταινία στο σινεμά, με κλειστό το κινητό πλιζ, και με ανοιχτό μυαλό, ικανό να σκέφτεται ακόμα! Γιατί, ωραία τα βιντεάκια με τις γατούλες, αλλά οι ψιψίνες μπορεί και να μην είναι τόσο αθώες όσο φαίνονται... Και ναι, το τραγουδάκι στο φινάλε είναι τέρμα κολλητικό: Good Luck, Have Fun, Don't Die!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2026 από την Tanweer!